จิตเดิมแท้ของเรานั้น "บริสุทธิ" จิตเดิมแท้ของเรานั้น "ดีงาม"

เมื่อกายและใจของเรากระทำอยู่ ตั้งอยู่ด้วยความดีงาม นั่นเป็นสะพานทอดใจเข้าสู่ "จิตเดิมแท้"

จิตเดิมแท้ที่ประภัสสรนั้นเฝ้ามองการกระทำของเราอยู่เสมอ

เมื่อไหร่หนออัตภาพอันประเสริฐที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์นี้จักทำความดี เพื่อขจัด ปัดเป่า เมฆหมอกอันคลุมดวงจิตเดิมออกไปเสียทีหนอ

ครั้นเราได้กระทำความดี ก็เปรียบได้ดั่งมีไม้กวาดมากวาดคราบที่แปะเปื้อน ปกคลุม และกุมดวงจิตของเราอยู่

กวาดหนึ่ง พึ่งมีสองให้บรรจบ

กวาดให้ครบ คือ ทำดี ละกรรมชั่ว

กวาดให้ใส กวาดใจทั่ว พ้นเมามัว

ไม่ต้องกลัว เจอสุขแท้ แน่นอนเอย...