ฮิ ๆ ๆ แปะรูป  "งานแต่งงาน" ด่วนเลยค่ะอาจารย์  หนูอยากเห็นหน้ารูปเจ้าบ่าวในชุดพื้นเมือง  แหม...ทีอย่างนี้ไม่เรียกหนูช่วยเป็นพิธีกรภาคภาษาอังกฤษ ฮุ ฮุ ฮุ (เสียงหัวเราะในลำคอ)

เรื่องเล่าหนนี้มีหลายรสจังค่ะอาจารย์ คล้าย ๆ กับจะมีทั้งเกิด แก่ เจ็บ ตาย มิน่าป้ายคำหลักถึงมี มรณานุสติ ปิดท้ายไว้ด้วย

หนูชอบที่อาจารย์ให้เด็กจีนไหว้ครูน่ะค่ะ  ฟังแล้วซึ้งไปด้วย วันหลังถ้าอาจารย์ญี่ปุ่นไปเยี่ยม  ลองให้เด็กญี่ปุ่นไหว้ครูมั่งซี่คะ  หนูว่าความเคารพผู้ใหญ่และอ่อนน้อมถ่อมตนของเด็กญีปุ่นและไทยนั้นคล้าย ๆ กันนะคะ  คือเวลาสื่อสารแล้วจะออกมาทั้งโทนเสียง ภาษาร่างกาย สีหน้า และแววตา  มันออกมาหมดเลยค่ะ ความนอบน้อม สุภาพต่อผู้ใหญ่นี่น่ะค่ะ 

คือทั้งเด็กหนุ่มเด็กสาวจะเปลี่ยนเสียงเป็นโทนนุ่มนวลและค้อมหลังเล็กน้อยแบบสุภาพ ห่อไหล่นิดนึง และแววตาอ่อนโยน แสดงความเคารพกันทุกคนเวลาคุยกับผู้สูงอายุ น่ะนะคะ  กับครูบาอาจารย์ก็อาจจะคล้าย ๆ กัน  แต่แววตาอาจจะเป็นเคารพกึ่ง ๆ กลัวเฉย ๆ (ถ้าครูดุและเฮี้ยบ) 

เรื่องเล่าของอาจารย์ทำให้หนูนึกถึงเรื่องความนอบน้อมของเด็กญี่ปุ่นที่หนูไปเห็นโดยบังเอิยแล้วอยากเก็บมาเล่าเหมือนกันอีกเรื่องหนึ่งซึ่งสอนใจดีมาก  ไว้วันหลังต้องทยอย ๆ ขุดมาเล่าบ้างแล้ว

ความจริงอาจารย์เหมือนคุณตาก็เพราะไม้เท้านั่นแหละค่ะ หนูว่า  ฮิ ๆ  ก็ดีในแง่เป็นมรณานุสติ   ถ้าจะหาอุบายทำให้ใจสดชื่นชั่วคราวก็บอกตัวเองว่าเขาคงเรียกว่า "คุณอา" น่ะค่ะอาจารย์ ไม่ใช่ "คุณตา" ฮิ ๆ ค่อยฟังดูกระชุ่มกระชวยขึ้นมาหน่อย

สวัสดีค่ะ,

ณัชร