29 พค.2552
สวัสดีครับ พี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆ
1. ขอบคุณมากครับ ที่ให้การต้อนรับ และให้กำลังใจ วันนี้ดีใจเป็นที่สุด ที่จะมี blog เป็นของตัวเองและมีเพื่อนๆ ตอบรับ และให้ข้อคิดเห็น เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ ตอนนี้กำลังเริ่มหัดเขียน รอให้เก่งสักนิดและมั่นใจแล้ว จะไปสอบใบขับขี่ (ไม่ใช่ขับรถนี่หว่า)
2. แต่ก่อนไม่รู้จักคำว่า blog เลย ปีที่แล้วไปอบรมที่ออสเตรเลีย เห็นภรรยาซึ่งกำลังศึกษาต่อระดับ ป.เอก อยู่ในตอนนั้น (เพิ่งเดินทางกลับมาเมืองไทยอย่างถาวร เมื่อวันที่ 26 พค.2552 นี้เอง) เขียน blog ลงใน เว็บ pantip เราก็ดุว่า วันๆ เขียนอะไรไร้สาระ นำเวลาไปเขียนวิทยานิพนธ์ดีกว่า ตอนนั้นรู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ว่า ทำไมวันๆ ต้องเสียเวลาทำอะไรที่ไร้สาระ ซึ่งภรรยาก็ตาแดงไปหลายรอบ สุดท้ายถูกไฟรนก้น เนื่องจากจะหมดเวลาต้องกลับมาเมืองไทยแล้ว จึงได้แขวน blog ชั่วคราว เลยถึงบางอ้อ อย่างที่พี่สะ-มะ-นึก เล่าให้ฟังในงานเสวนาว่า แรกๆ ก็ไม่ได้เข้าเป็นสมาชิก แอบเห็นว่า ดึกๆ ดื่นๆ แล้วครูอ้อย ทำอะไรอยู่กับเครื่องคอมพิวเตอร์ ไม่ยอมนอน วันหลังเลยแอบเข้าไปดูบ้าง จึงได้รู้ความจริง
3. เริ่มลองมาเขียนดูเมื่อวานนี้เอง เพิ่งรู้สึกตัวว่า ทำไมภรรยาผม จึงอดไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปเขียน blog ตอนนี้คงต้องกลับกันแล้ว คือ คงต้องถูกภรรยา ดุแทน เมื่อวานกลับไปโม้กับภรรยาว่า เว็บ gotoknow เป็นเว็บที่ดี มีสาระ เป็นแหล่งรวบรวมและแลกเปลี่ยนความรู้ มีคนเขียน blog เก่งๆ หลายท่าน ภรรยาผมเกทับ เปิด blog ที่ทำให้ดูทันที เห็นแล้ว อึ้งไปเลย blog ของคุณเธอ มีทั้งรูปภาพการ์ตูนส์ แถมมีเพลงประกอบด้วย เราเลยต้องเงียบ ไว้มีโอกาส ค่อยแอบขโมยความรู้ จากเธอ โดยไม่ให้คุณเธอรู้ตัว ตอนนี้คุณเธอต้องเร่งแก้วิทยานิพนธ์เพื่อส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจให้เสร็จภายในเดือน สค.นี้ หากเสร็จแล้ว จะชวนให้สมัครเข้าเป็นสมาชิก gotoknow ด้วย จะได้มีคู่ duo เหมือน ครูอ้อย และพี่สะ-มะ-นึก เพิ่มอีก 1 คู่
3. ตอนค่ำของวันที่ 25 พค.2552 ในงานเลี้ยง ได้นั่งรวมกลุ่มผู้มากประสบการณ์ (สูงอายุ) จริงๆ แล้วยังงงเลย ว่า กลุ่มนี้รวมอายุมากกว่ากลุ่ม ลุงเอกได้ยังไง เพิ่งมารู้จากพี่สะ-มะ-นึก ว่า กลุ่มเราใช้ครีมหน้าเด้ง เลยทำให้ใบหน้าดูอ่อนกว่าวัยหลายคน (แต่บางคนโดยเฉพาะผมเอง ก็ใช้ครีมหน้าเด้งเช่นกัน แต่ใช้ไม่ถูกวิธี หรือยังไงก็ไม่ทราบได้ คงต้องให้ คุณหมอพรทิพย์ DSI ตรวจสอบให้ จากหน้าเด้ง กลายเป็นหน้าด้านแทน ยังหาครีมมาทาแก้ยังไม้ได้เลย ยังกลุ้มอยู่ทุกวันนี้ จนผมเริ่มขาวไปหลายร้อยเส้นแล้ว) ตอนแรกนึกว่าคงแพ้แน่แล้ว เนื่องจากมีน้อง (ที่จริงน่าจะเป็นลูก หรือหลานมากกว่า) คือ คุณธิดารัตน์ นาคบุตร อาจารย์จาก มอ. ปัตตานี อายุเพียง 26 ปี เป็นตัวถ่วงอายุ แต่ก็โชคดี ที่มีพี่ ชัยวุฒิ บุญวิวัฒณาการ เขยหาดใหญ่ เป็นผู้ช่วยดึงคะแนน แซงหน้ากลุ่มลุงเอกมาได้ในโค้งสุดท้าย ในงานเลี้ยงพี่ชัยวุฒิ ช่วยสร้างสีสรรให้แก่งานเลี้ยงได้มากๆ ถึงมากที่สุด ทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยง เต็มไปด้วยความสนุกสนาน ผมสังเกตดู ในงานเลี้ยงไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอร์ เลี้ยงเลย คนอื่นเดินผ่านไปมานึกว่าห้องเรา คงมีแต่คนขี้เมา จึงสรุปให้เห็นได้ว่า ความสนุกไม่จำเป็นต้องพึ่งของมึนเมา ความสนุกมันออกมาจากใจจริงๆ ส่วนอาจารย์ขจิต ก็ hyper มาก ยิงมุขออกมาตลอด หากจับอาจารย์ขจิต ไปมัดไว้ให้อยู่นิ่งๆ คงตายเป็นแน่แท้
4. ที่จะลืมไม่ได้อีกท่านหนึ่ง คือ พี่วิบูลย์ ไพโรจย์ฤทธิ์ จากการไฟฟ้าฝ่ายผลิต ที่นำโปรแกรม การจัดการความรู้ มาเผยแพร่ให้แก่พวกเรา ผมได้รับมาแล้วเช่นกัน จะลองนำใช้งานดู (ไม่เจียมตัว blog ยังไปไม่รอดเลย)
หมายเหตุ : ขอภัยด้วย เขียนไปเขียนมาทำไมมันยาวไปได้ เหมือนแต่งนิยายเลย กำลังหัดอยู่ครับ วันนี้ ติดลมแล้ว ยั้งไม่อยู่เสียแล้ว ขอลุยรวดเดียวจบก่อน
ฉลอง-สิ่งแวดล้อม (จ๊าบ) คำหลัง อาจารย์ขจิต ตั้งให้