• ก่อนจะ Shut Down ก็เลยพิมพ์บันทึกนี้ออกไปอ่านก่อนนอน
• อ่านยังไม่จบ รู้สึกว่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้าง จึงตัดสินใจนำคำสอนของพ่อตามาปฏิบัติ คือ ให้กินน้อย นอนน้อย จึงเปลี่ยนจากการนอน มาศึกษาพระธรรมคำสอนของพ่อแม่ครูอาจารย์แทน โดยตั้งใจจะมาถอดเป็นบันทึกใหม่ แต่ด้วยว่า ดึกมากแล้ว จึงเปลี่ยนใจมาเขียนเป็นความคิดเห็นต่อบันทึนี้เลย ดังนี้ครับ

องค์ความรู้ใหม่ที่ผมได้เรียนรู้ : มาจากท่อนธรรมที่ว่า

...

ถามว่า-มี-ไม่มี ไม่มีมีนี้คืออะไร

ทีนี้ติดหมดคิดแก้ไม่ไหว เชิญชี้ให้ชัดทั้งอรรถแปลโปรดแก้เถิด

ที่ว่าเกิดมีต่างๆ ทั้งเหตุผล แล้วดับไม่มีชัดใช่สัตว์คน

นี่ข้อต้นมีไม่มีอย่างนี้ตรง ข้อปลายไม่มีมีนี้เป็นธรรม

ที่ล้ำลึกใครพบจบประสงค์ ไม่มีสังขารมีธรรมที่มั่นคง

นั่นแลองค์ธรรมเอกวิเวกจริง ธรรมเป็นหนึ่งไม่แปรผันเลิศพบสงบนิ่ง

เป็นอารมณ์ของใจไม่ไหวติง ระงับยิ่งเงียบสงัดชัดกับใจ

ใจก็สร่างจากเมาหายเร่าร้อน ความอยากถอนได้หมดปลดสงสัย

เรื่องพัวพันขันธ์ห้าชาสิ้นไป เครื่องหมุนในไตรจักรก็หักลง

ความอยากใหญ่ยิ่งก็ทิ้งหลุด ความรักหยุดหายสนิทสิ้นพิศวง

ร้อนทั้งปวงก็หายหมดดังใจจง เชิญเถิดขี้อีกสักอย่างหนทางใจ...

• ผมว่า  ...มี-ไม่มี  ไม่มี-มี คือ  "กุญแจ" ที่จะไขไปสู่หัวใจของธรรมบทนี้...ลองพิจารณาดูนะครับ