ขึ้นนิเทศนักศึกษาที่ตึกอายุรกรรมหญิง 2 เช่นเคย พบผู้ป่วยเอดส์หลายคน มีอยู่ 1 คนที่ถูกผูกยึดไว้ตลอดเวลา เนื่องจากผู้ป่วยดิ้นและจะดึงสายที่ให้   สารน้ำทางหลอดเลือดดำและสายยางให้อาหารออก ผู้ป่วยไม่พูด ไม่สื่อสารใดๆมากนัก เพียงแต่แสดงออกทางสีหน้าเมื่อเจ็บปวดเท่านั้น คิดไปก็สงสารแกมเศร้าใจ ญาติก็ไม่มาดูแล ก่อนหน้านี้ ผู้ป่วยอาจจะเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งของครอบครัวก็ได้ จึงมักจะบอกนักศึกษาเสมอๆว่า "ผู้ป่วยเป็นครูของเรา ถ้าไม่มีผู้ป่วย เราก็จะไม่ได้เรียนรู้ ก็คงจะไม่สามารถเป็นพยาบาลที่ดีได้ ดังนั้นจึงสมควรอย่างยิ่งที่จะต้องดูแลครูของเราทุกๆคนให้ดีที่สุด"