น้าต๋อยคะ

ชีวิตมีมุมที่สวยงามเสมอ...เมื่อเรามอง

การเดินทางนั้นมีหลายรูปแบบ

ตามจังหวะ เวลา โอกาสของชีวิต

ยามแรกเกิดเราเหมือนผ้าขาว (น้าต๋อยอาจเปรียบเหมือนหุ่นตัวนี้ก็ได้)

โตขึ้น เราก็แต้มแต่งสีสรร สรรหาสิ่งที่เข้ามาผสมผสานในระหว่างการเดินทางของชีวิต

สีสรรที่เกิดขึ้นในแต่ละเวลา แต่ละนาที เราสามารถเลือกเติมแต่งให้สวยงามแต่แต่ใจเราปรารถนา ตามแต่ประสบการณ์ที่เราพบเจอ

และสิ่งหนึ่งที่เป็นส่วนเติมเต็มให้เรามีพลังในการก้าวเดินนั่นคือ "กัลยาณมิตร" ที่น้าไม่เคยปฏิเสธในการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างเรื่องราวการเดินทางที่เกิดขึ้นระหว่าง "เรา" ณ พื้นที่ที่สวยงามแห่งนี้เลย

ในเวลานี้ก็เช่นเดียวกัน ในภาวะที่น้าต๋อยกำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน หลาย ๆ ชีวิตที่เป็นมิตรภาพที่ก่อเกิด ณ พื้นที่แห่งนี้ "เรา" ร่วมรับทราบสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อน สิ่งที่เพื่อนร่วมถ่ายทอดมันออกมาโดยให้เป็นวิทยาทานสำหรับการเรียนรู้ของกัลยาณมิตรในที่แห่งนี้

สิ่งหนึ่งที่น้ารับทราบได้คือ "ความผูกพัน" ระหว่างพ่อแม่ลูก ที่มีให้กันและกัน แม้ความรู้สึกนี้จะไม่ได้เป็นประสบการณ์โดยตรงสำหรับตัวเอง แต่สามารถรับได้ถึงความรู้สึกที่ครอบครัวรักผูกพันซึ่งกันและกัน

หลาย ๆ บันทึกของน้าต๋อยสะท้อนให้เห็นการเชื่อมโยงของความรัก ความรู้สึก ความคิด ที่เป็นระบบ ที่ถ่ายทอดให้เราได้เรียนรู้อย่างมีความสุข และชวนให้เราได้ติดตามอยางมีความสุข.....

มีสิ่งที่อยากจะบอกมากมาย แต่ในวันนี้อยากบอกเพียงว่า

"น้าต๋อย" ทำในสิ่งที่สวยงามสำหรับการที่จะให้ชีวิตของคน ๆ หนึ่งได้ดำเนินไปตามทางที่เลือก และหากย้อนกลับไปก็เหมือนเป็นนิยายเมื่อ 29 ปีที่ผ่านมาที่น่าต๋อยเคยเล่าให้ฟัง....เพียงแต่ว่าครั้งนี้เปลี่ยนตัวแสดงและสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป....เท่านั้น.....เท่านั้นจริง ๆ.....

"แล้วน้าต๋อยจะพบว่า การเดินทางของแม่หนูน้อย จะต้องมีเรื่องราวให้แม่ได้เขียนเพื่อเป็นวิทยาทานแก่เพื่อน ๆ อีกแล้ว"

"ขอบคุณบทเรียนชีวิตที่ในโรงเรียน / มหาวิทยาลัย ไม่มีสอน"

......

รออ่านจ๊ะ

......

(และรอมาเลี้ยงรับขวัญคุณแม่และคุณพ่อที่ร้าน......จำชื่อไม่ได้....."ร้านเจ๊ของน้องต้อมไง"ที่นิมมานห์ฯ..........)

อิอิอิ

(งานนี้จะโดนคำผิดหรือเปล่าหนอ...ลองไม่ตรวจดูสิ...เชิญคุณครูตามสบาย....พร้อมใจแก้ไข....กร๊ากส์ๆๆๆๆๆๆๆๆ)