เมื่อกระทรวงคมนาคมส่งเจ้าหน้าที่ลงพื้นที่เพื่อถามว่า "ชุมชนต้องการอะไร" ชุมชนจะถามว่า "แล้วกระทรวงจะให้อะไรชุมชน" กระทรวงตอบไปว่า "ถนนหนทาง และจะนำแจ้งความต้องการอื่น ๆ ไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง" ชุมชนจะบอกว่า "งั้นเราต้องการถนน"

ไม่แปลกที่ชุมชนจะตอบอย่างนี้ เพราะว่าชุมชนรู้ว่า ผู้ที่จะให้มีอะไร การขอกับผู้ที่ไม่มี หรือขอผ่านไปยังผู้ที่มี โอกาสได้มีน้อย หรือเรื่องที่ขออาจจะสูญหายระหว่างทาง

ผมมีความเห็นว่า การพัฒนาคนสำคัญยิ่งกว่า การอยู่เย็นเป็นสุขร่วมกัน ผมเข้าใจนโยบายระดับสูงที่มองเป้าหมายใหญ่ก่อน ให้ประเทศมีเศรษฐกิจที่ดี ให้ชุมชนพีึ่งพาตนเอง แต่จุดเล็กที่สุดคือ คน กลับตั้งคำถามว่า "แล้วตัวฉันจะทำอะไร??? ให้ชุมชนพึ่งตนเองได้ ให้ประเทศเศรษฐกิจดี ตัวฉันประหยัดหนึ่งบาท ประเทศประหยัดได้ตั้ง 60 กว่าล้าน แต่ฉันประหยัดแค่บาทเดียวเนี้ยนะ??" 

ต้องเปลี่ยนทัศนคติของประชาชนในเรื่องของเศรษฐกิจก่อน หากตัวชี้วัดของการอยู่เย็นเป็นสุขร่วมกันมีเรื่องของรายได้,ผลผลิต ด้วยล่ะก็ ผมเกรงว่า ยังไงเราก็ไม่สามารถสู่เป้าหมายได้ (ถึงผมจะไม่มีข้อมูล ผมก็พอจะเดาได้ว่า รายได้และผลผลิตเพิ่มขึ้นทุกปี ถ้ามันแก้ได้คงจะดีขึ้นไปนานแล้ว)

ผมไม่เชื่อว่าเราจะสามารถแก้ปัญหาที่มีมานานแล้ว ด้วยวิธีการเดิม ๆ (หรือใช้ชื่อเรียกใหม่ ๆ ) หรือถ้าปัญหาเกิดขึ้นใหม่ เราก็ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยวิธีเดียวกันกับที่ทำให้เกิดปัญหาขึ้นมา

ขอบคุณครับที่ให้ได้แสดงความคิดเห็น

ขออภัยด้วยที่ผมไม่ได้กล่าวทักทายก่อน