ขอเป็นกำลังใจให้น้องบุหลัน  และนักสู้ทุกคน  ท่องคาถานี้เอาไว้เสมอในยามที่เหนื่อยที่ท้อ  "คงจะมีสักวัน ที่เป็นวันของเรา"

ตอนผมเรียน พ่อแม่ก็ลำบากเหมือนน้องหลันนี่แหละครับ   อย่างน้อยน้องสองคนที่ถัดจากผมต้องเสียสละ สิ่งที่เรียกว่า "การศึกษา" ให้กับผม  เพราะแม่ไม่สามารถส่งเงินให้พร้อมๆกันได้  ผมโชคดีกว่าเพราะมีผลการเรียนดีกว่าน้องๆ   แต่การเสียสละของน้องๆแสดงถึงจิตใจที่ยิ่งใหญ่กว่าผมเยอะ   ทั้งสองคนต้องทำงานรับจ้างใช้แรงงาน  ได้ค่าแรงถูกๆ  แต่บางครั้งยังส่งเงินถูกๆเหล่านั้นให้ผมได้เรียนในช่วงที่แม่หาเงินไม่ทันเหมือนกัน

ผมยังอิจฉาน้องบุหลัน  ตรงที่น้องเริ่มเรียน "วิชาอยู่บ้านตัวเอง"   แต่ผมยังสอบวิชานี้ไม่ผ่านเลยครับ