พี่ศศิ คะ ตอนสองกำลังจะมาค่ะ ตอนนี้เป็นเรื่องพ่อ-ลูกเค้าคุยกัน..แน่ะมีโฆษณา

ช้าหน่อยเพราะช่วงนี้"งานเข้า" สำนวนวัยรุ่นนะคะ เผื่อคุณน้องซานแว้บมาแซว

งานเข้าทั้งงานประจำ งานอาสา งานอยู่บุญ

คล้าย ๆ พี่ศศิค่ะ แต่ไหนแต่ไรเราฝากงานอยู่บุญกับน้องหมอรุ่น ๆ ลูกชายเปรยขึ้นมาว่า

"ไหนแม่เคยบอกว่า งานแบบของแม่เป็นงานอยู่กับผู้คน เรารักษาเขา ฟังเขา เราจะได้โอกาสทำบุญ เป็นการปฏิบัติธรรม แล้วทำไมแม่จึงทิ้งโอกาสนี้เล่า"

แม่บอกลูกตรง ๆ ว่า

"แม่กังวลเรื่องฉุกเฉิน เรื่องช่วยชีวิตคน บางครั้งแม่สะเทือนใจ sensitive ง่ายไป"

ลูกเปรย(หรือสอน..)อีกว่า

"โธ่ แม่บอกน้องว่า หน้าที่เรา เราทำดีที่สุดเท่าที่เราทุ่มเท ไม่ใช่หรือครับ"

"แล้วอย่างนี้ทำไมบางครั้งแม่อยากให้น้องมีอาชีพเดียวกับแม่ล่ะ"
แม่ฟังแล้ว อึ้งค่ะ

อยากเป็นคนที่ลูกยอมรับ ภูมิใจในหลาย ๆ เรื่อง คิดไปมา จึงลุกขึ้นมา อยู่บุญนอกเวลาเอง

สรุปว่า ลูก คือแรงใจที่เรา อยากเปลี่ยน เรา ให้ดียิ่งขึ้น ยิ่งขึ้นค่ะ

รออ่านตอนสองนะคะพี่ศศิ สำหรับ Digital Divide