ผมเคยได้ยินพุทธศาสนสุภาษิตบทหนึ่ง

มีใจความว่า... ททมาโน ปิโย โหติ เเปลว่า ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก

จะปรารถนาสารพัดในปฐพี

เอาไมตรีแลกได้ดั่งใจจง

ถ้าว่าการให้เปรียบเสมือนกับการที่เราปลูกต้นมะม่วงแล้วไซร้

ต้นมะม่วงนี่เองจะออกดอกออกผลให้คนอื่นๆได้ทานรสอันอร่อยในภายภาคหน้า

(ขอคุณนะครับ ที่เเวะไปทักทาย)

แม้มิเคยพบกัน แต่สวรรค์ก็อยู่ที่ใจเธอ

จึงมีวันมารู้จักกันแม้ว่าเป็นแค่นามก็ยังดี