หลังจากที่ได้อ่านบันทึกนั้น  แล้วก็กลับมาแสดงความคิดเห็นในบันทึกนี้  ได้อ่านแล้วขนหัวลุกหนาวลึกเข้าไปในไขสันหลังเลย ไม่น่าเชื่อ และไม่อยากจะเชื่อ (มอง โลก แม่ ดี จัก มี ความ สุข) วงการศึกษาของไทยกำลังเกมเล่นอะไรกันอยู่ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเก้าอี้ใหญ่ๆโตๆเขานั่งสมาธิทำงานอยู่หรือเปล่าค่ะ

      การศึกษาของไทยมีวิวัฒนาการมาหลายยุคหลายสมัย แต่เราก็ยังเหมือนไม่ค้นพบเลยว่าหลักสูตรการศึกษาฉบับไหนก็เหมาะกับคนไทยได้ดีที่สุด จำความได้สมัยเด็กแบกตำราจนหลังโก่งทุกวัน แต่กลับถึงบ้านแม่ถามว่าเรียนอะไรมาบ้าง ตอบแม่ไม่ได้เลยเพราะมันเรียนมากมายเหลือเกินปัญญาน้อยๆจะรับได้

        บันทึกตอนหนึ่งที่กล่าวว่าบางคนเรียนมหาบัณฑิต แต่ไม่ทำวิทยานิพนธ์ แค่ไปนั่งฟัง ส่งเงินมากหน่อย ส่งงานนิดหน่อยก็จบ แล้วก็ได้ใบประกาศนียบัตร ดูแล้วมันไม่สมศักดิ์ศรี อ่านแล้วมองย้อนดูตัวเอง เพราะก็เพิ่งจบมหาบัณฑิตมาไม่นานนัก (เรียกตัวเองว่ามหาบัณฑิต แต่บางครั้งก็ไม่ภูมิใจในตัวเองนักกับความคิดและการกระทำ) มองย้อนดูตัวเองว่าเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า เราก็เป็นแมงเม่าอีกตัวหนึ่งหรือเปล่าที่หลงเข้าไปติดในกองไฟ ของพวกมารการศึกษาหรือเปล่า  เพราะในหน้าที่การงานของดิฉันโดยตรงก็ต้องประสบพบเจอกับวงการนี้อยู่ทุกวัน ในบางครั้งเข้าไปอบรมสัมมนาหลักสูตรที่ทางหน่วยงานต่างๆจัดขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น แต่หลังจากที่นั่งทบทวนแล้วไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลย เรื่องเก่ามาเล่าใหม่

      แต่อย่างน้อยๆน่ะคะครูอนุบาลคนนี้ ก็ยังหวังและหวังว่าเราจะนำพาเยาวชนตัวน้อยๆ เดินทางผ่านหุบเหวลึก  ผ่าด่านพวกมารการศึกษาของวงการศึกษาไทยในสภาพปัจจุบันได้ และเชื่อว่าไม่ใช่ดิฉันคนเดียว แต่ยังมีแม่พิมพ์พ่อพิมพ์อีกหลายแสนที่คิดอย่างดิฉันค่ะ