เคยได้ยินจากคำเล่าลือจากเพื่อรุ่นที่ที่เคยทำงานในตำแหน่ง community worker(CW) ที่เป็นองค์กรพัฒนาเอกชน ที่เรียกกันติดปากว่า NGOs นั่นแหละ ถึงครูบาสุทธินันท์ ผู้ซึ่งเป็นต้นทุนแห่งปัญญาของอีสานใต้ ในฐานะที่เคยทำงานที่จะเอาชนะความยากจนของชาวบ้าน โดยที่มีหลักการว่าช่วยเขาเพื่อให้เขาช่วยเหลือตนเองและคนอื่นต่อไป แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ไปเรียนรู้ถึงหลักปรัชญา แนวคิด ทฤษฎีจากครูบาฯ เลยแม้แต่ครั้งเดียว ณ จุดนั้นเป็นเวลากว่า 20 ปี ถึงได้มีโอกาสได้ไปถึงถิ่นแห่งภูมิปัญญา ในโอกาสที่คณะนักศึกษาศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารจัดการการศึกษารุ่นที่ 2 มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ซึ่งเราก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะนักศึกษานั้นด้วย ได้มีโอกาสไปสัมผัสขุมทรัพย์แห่งภูมิปัญญาด้วยตัวเอง เป็นเวลา 2 วัน หนี่งคืน ด้วยการนำพา ของ ดร.ศักดิ์พงษ์ หอมหวล

ท่ามกลางแมกไม้น้อยใหญ่ที่ยืนต้นอวดโฉมต้อนรับพวกเราด้วยการให้อากาศที่บริสุทธิ์ เย็นสดชื่น มีไมตรีด้วยรอยยิ้มจากสีเขียวของใบ ซึ่งแตกต่างจากพื้นที่รอบ ๆ ที่ไม่ใช่สวนป่าของครูบา

เมื่อเดินทางไปถึงสวนป่าของครูบา มีแขกผู้มาเยือนอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนให้การต้อบรับเสมือนหนึ่งว่าเป็นเจ้าบ้าน ทำให้คณะพวกเรายิ่งมีความอิ่มเอบใจมากยิ่งขึ้น เมื่อสอบถามได้ความว่า เป็นแขกผู้มาเยือนสวนป่าจากโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลก มีเด็ก ๆ ผู้บริหาร และครู ก่อนที่จะปฏิบัติกิจกรรมอย่างอื่นต่อไป สุดท้ายของเช้าวันนี้ พวกเราคณะนักศึกษาได้รับบริการอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อยจากผู้เสมือนเป็นเจ้าบ้านเหล่านั้น

ขอบคุณมากในความกรุณาของท่าน

ยังไม่จบนะครับ คงจะเล่าให้ฟังในโอกาสต่อไป