ความเห็น


คุณP  Ka-Poom

  • ขอบคุณที่ยกประเด็นนี้มาเล่าครับ และผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง
  • ถ้ายุ่งเกี่ยวกับผู้ป่วย จุดอ่อน ไม่น่าจะอยู่ตรงที่การขาดโอกาสเข้าถึงหรอกครับ
  • แต่มักอยู่ตรงที่เขาใช้โอกาสที่ได้มา (คือความรู้) เป็นหรือเปล่า
  • เอาง่าย ๆ เขาเป็นโรคเบาหวานและความดัน
  • อธิบายเรื่องออกกำลังกายให้ฟัง ถามทีหลัง เขาจำได้หมด แต่ไม่สนใจทำ
  • ถามว่า เขามีโอกาสมั้ย คำตอบคือ มี
  • แต่ไม่ทำ เพราะใช้โอกาสไม่เป็น
  • คือความรู้ ไม่ได้ไหลผ่านลงไประดับลึก คือ รู้ แต่ ไม่คิดจะทำ
  • การใช้โอกาสเป็น ไม่ใช่ องค์ความรู้
  • แต่เป็น การตระหนักข้างในอย่างจริงแท้
  • ยกตัวอย่างว่า เราเห็นสายไฟรั่ว ที่ปลั๊กไฟก็เสียบอยู่
  • เราบอกเด็กเล็กที่ไม่รู้เดียงสาว่า อย่าจับ อันตราย นั่นก็คือเราให้โอกาส คือ ให้ความรู้
  • แต่เด็กเห็นแล้วก็ิอาจยังยื่นนิ้วไปลองแหย่ดู
  • ส่วนเราเองเห็นแล้ว เราจะรู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ซ่านไปทั่วตลอดเวลาที่เห็น
  • เรารู้เท่ากับเด็กนั่นแหละครับ เพราะนี่คือองค์ความรู้
  • แต่การตระหนักรู้ ผิดกันเยอะ ทำไมเราตระหนักรู้ แต่เด็กเล็กไม่ตระหนักรู้ ?
  • ตระหนักรู้ ถ่ายทอดกันตรง ๆ ไม่ได้
  • ต้องได้จากกระบวนการดำเนินชีวิต (เคยเจอทำนองนี้เองมาก่อนและเจ็บจนเข็ดหลาบ) หรือเรียนรู้จากความผิดพลาดของคนอื่น (เคย อิน กับเรื่องของคนอื่นที่เขาแทบเอาชีวิตไม่รอดจากเรื่องซน เอานิ้วไปแหย่สายไฟรั่วทำนองนี้)
  • กระบวนการทางสังคม หรือกระบวนการเรียนรู้ด้านใน ช่วยถ่ายทอดการตระหนักรู้ให้กันได้ แต่การให้องค์ความรู้ ไม่สามารถทำตรงนี้ได้ครับ
  • แต่ปัญหาการขาดโอกาสนี่ เป็นรูปธรรม เห็นง่าย
  • ส่วนปัญหาใช้เป็นรึเปล่า เป็นนามธรรม เห็นยาก
  • ถ้าขี้เกียจปวดหัว เราก็นิยมตัดบทว่า เอารูปธรรมก่อน ไว้วันหลังค่อยว่ากันเรื่องนามธรรม
  • หนักกว่านั้น ก็จะ "มันเป็นนามธรรมนะ เชื่อยาก คุณมีหลักฐานเชิงประจักษ์ไหม มีพยานรู้เห็นไหม มีการถ่ายทอดสื่อต่างชาติไหม ถ้าไม่มี ต้องมีอ้างอิงองค์ความรู้นะ ไม่งั้นผมไม่เชื่อร๊อก จินตนาการไปเองรึเปล่า ?"
  • ...:08: ...

  • (จะไปตายที่ไหนก็ไปเถอะเพ่...บ๊าย บ่าย จุ๊บ จุ๊บ) <- อันนี้แค่คิดในใจอ่ะครับ

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี