+ สวัสดีค่ะ....ท่านอัยการชาวเกาะ

+  วันนี้มาอยู่เวรที่ ร.ร. ค่ะ ...ก็เลยได้โอกาสใช้เน็ตที่ทรงพลังน้อยนิดของ ร.ร...อ่านบันทึกของท่านย้อนหลัง......จนมาถึงปัจจุบัน

+ ดีจังค่ะ...ได้อ่านเรื่องย่อดงผู้ดีด้วย.....

+ ในฐานะที่เป็นผู้หญิง...การเจ็บท้องคลอดเป็นอะไรที่สุด ๆ ค่ะ...ยากต่อการบรรยาย....นี่ภรรยาท่านเจ็บท้องคลอดยาวนานแบบนี้....สุดยอดแห่งคุณแม่จริง ๆ ค่ะ...

+ อ่านบันทึกถึงเรื่องราวของหมอ...แล้วประทับใจค่ะ....การคิดบวกบนเหตุบนผล...มักได้รับผลตอบแทนที่สวยงามเสมอค่ะ..."มิตรภาพ".....

+ เมื่อวันที่ 12 เม.ย. 52  อ๋อยไปเยี่ยมป้าโอ๋...ก็อดพูดถึงท่านไม่ได้ค่ะ....ป้าโอ๋บอกว่าท่านเป็นคุณพ่อที่ละเอียดอ่อนมากค่ะ....

+ วันนี้พ่อสัมของแอมแปร์ ( เป็นนิติกร อบจ. จังหวัดหนึ่ง) มาส่งอ๋อยที่ ร.ร.  ก็เลยเปิดบันทึกของท่านให้อ่าน(หลังจากที่เล่าให้ฟังคร่าวๆมาก่อน)...อ่านทุกตอนที่เขียนบันทึกถึงลูกชายและลูกสาว....

+ อยากบอกท่านว่าบันทึกของท่านเป็นกำลังใจที่ดีงามให้กับพ่อสัมเป็นที่สุด...เพราะอาชีพอัยการ  หรือ  ผู้พิพากษา เป็นอาชีพที่พ่อสัมปราถนา...ทั้งนี้เพราะการทำงานให้กับพวกข้าราชการการเมืองบั่นทอนจิตใจพ่อสัมมาก...เพราะเราต้องใช้กฏหมายรับใช้นักการเมืองมากกว่ารับใช้ประชาชนและประเทศชาติ....ต้องหาช่องโหว่ของกฏหมายมาเพื่อแก้ข้อกล่าวหาของ สตง. ทั้ง ๆ ที่นิติกรก็รู้ว่านักการเมืองเหล่านี้ทำผิด...แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...เพราะเราเป็นข้าราชการประจำ....ดูเหมือน 2 ปีที่พ่อสัมไปเป็นนิติกรที่จังหวัดนี้...ทำให้สุขภาพจิตพ่อสัมแย่ลงมาก...ข้อกล่าวหาก็เยอะ...แก้กันไม่หวาดไม่ไหว....

+ เวลาจะอ่านหนังสือก็ไม่มี...เพราะในความเป็นจริงต้องอ่านหนังสือให้ได้วันหนึ่งอย่างน้อย  8 - 10 ชั่วโมง...ถึงจะมีโอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการสอบอัยการ หรือผู้พิพากษา(อันนี้กล่าวอ้างตามคำพูดท่านคำปุน  ผู้พิพากษาหนุ่มแห่งศาลสงขลานะค่ะ...)

+ พ่อสัมก็เลยขอย้ายกลับมาเป็นนิติกร เทศบาลเล็ก ๆ ซึ่งตอนนี้ท่านนายยกเซ็นอนุมัติย้ายแล้ว...รอเข้า ก.จังหวัดก็คงไม่มีปัญหาอะไรค่ะ....ที่เล็ก ๆ การโกงกินก็เล็ก ๆ ...ทำให้นิติกรอย่างพ่อสัมมีความสุขในการทำงานมากขึ้น....ที่สำคัญมีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้นค่ะ...โดยที่เวลาในการเล่นกับลูกไม่ได้ขาดหายไป...

+ นึกถึงที่ท่านบันทึกถึงลูกชายว่าเวลาท่านจะอ่านหนังสือ...ลูกชายก็จะทำตามด้วย...จะขีดเขียนตามด้วย...เห็นภาพชัดมากเลยค่ะ...แอมแปร์ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ...พอพ่อสัมปิดห้องจะอ่านหนังสือ...แอมแปร์ก็เรียก...และเข้าตามพ่อสัมไปด้วย...ขี่คอบ้าง...กินพุงขาวกันบ้าง...กินหลังเขียวกันบ้าง...จนสมาธิพ่อสัมเตลิดค่ะ...พอลูกหลับพ่อสัมก็หลับตาม....

+ แต่บันทึกของท่านย้ำเตือนให้พ่อสัมมั่นใจว่า...การมีครอบครัวก็ไม่ใช่อุปสรรคมากมายจนทำให้ความฝันที่หวังจะเป็นไปไม่ได้...เพราะท่านอัยการพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า..."ทำได้"......

+ ขอบคุณมากมายค่ะ....แล้วจะรอบันทึกถึงลูกชายและลูกสาวต่อไปค่ะ....