อยากบอกว่านโยบาย แนวปฏิบัติ และความอยากของผู้บริหารชั้นสูง มันเป็นเรื่องที่ทำได้ยากจริง ๆ เพราะอะไร??? คนเราในภาพที่เป็นจริงไม่มีใครทำได้เท่าเทียมกันสักอย่าง อย่าหวังเลยว่านักเรียน ผู้เรียนจะมีความรู้ความสามารถเท่าเทียมกัน ดูแต่พวกเราทำไมไม่เป็นนายแพทย์ ผู้พิพากษา นักกฎหมายชั้นสูง นักร้อง นักแสดงที่มีรายได้เรือนล้าน รายได้ของเราทำไมมากกว่าชาวบ้าน ชาวนา และทำไมต้องน้อยกว่าวิชาชีพอื่น ๆ การทำงานก็หวังผลอะไรไม่ค่อยได้ เพราะวัตถุดิบของเราคือคน คนนี่แหละสำคัญ ความรู้ ความคิด ความประพฤติ การปฏิบัติงานต่าง ๆ ล้วนแล้วแต่แตกต่างกัน ไยเล่าเราจึงต้องการให้ทุกคนเป็นคนดี คนเด่น คนได้ (สมหวัง) กันเสียทั้งหมด ก็เขาเกิดมาอย่างนั้น ไม่อยากเรียน ไม่อยากเขียน ไม่อยากอ่าน แล้วมาบังคับให้เขาต้องเรียน ต้องเขียน ต้องอ่าน ก็เขาไม่ชอบ จริงไหม ถ้าคนจะดี จะได้ดี คงไม่มีกฎหมายมาบังคับหรอก ไม่มีแม้แต่ตำรวจ ทหาร มาจัดการกับคน(คนที่คิดไม่ถูกต้อง : ขโมย โจร ค้ายาเสพติด ทำร้ายร่างกาย ทำลายสาธารณะ ฯลฯ) เห็นไหมว่าบางครั้งเราก็มีความเห็นคล้อยตามพวกที่ชุมนุมเดินขบวน บางครั้งเราก็เห็นว่าเขาน่าจะทำอย่างอื่นแทน นับประสาอะไรที่เราจะสอน สอน สอน ให้คนเขาได้ให้เขาสำเร็จ มีผลสัมฤทธิ์ที่ดีเป็นที่พึงพอใจ (ทั้งของเรา โรงเรียน สพท.สพฐ.) มันทำไม่ได้หรอก แต่เราต้องสอน สอน ไปเท่าที่ความสามารถที่เรามีอยู่ และสำคัญที่สุดคือ ความรับผิดชอบ(สอน) อย่าปล่อยเด็ก(ตลอดระยะเวลาปฏิบัติราชการประจำวัน 08.30-16.30 น.) ส่วนเขาจะได้ เขาจะเรียน เขาจะเล่น เขาจะไม่สนใจ มันเป็นเรื่องของเขา เป็นกรรรมของเขาที่ไม่ต้องการเป็นคนราชการ ไม่ต้องการทำงานในตำแหน่งหน้าที่ใหญ่โต เขาอยากเป็นลูกน้อง อยากรับจ้าง อยากทำงานอิสระ ถ้าเราคิดได้อย่างนี้การสอนจึงมิใช่เรื่องเบื่อหน่าย ครับ??? สำคัญที่สุดคือ ความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของท่านที่จะต้องปฏิบัติด้วยความมุ่งมั่น อุตสาหะพยายาม รับผิดชอบเต็มที่ และเมื่อผลที่เกิดจะไม่เป็นที่พอใจนักก็อย่าท้อถอย นึกถึงเงิน เงิน เงิน ที่ท่านได้รับเป็นค่าจ้างสอนให้ดี มันมาก และมากพอที่จะทำให้เรา ครอบครัว อยู่ได้อย่างมีความสุข ครับ สุดท้ายนี้ใคร่ขอเสนอแนะว่า เราอย่าท้อ ทำไมต้องท้อ ชีวิตคือการต่อสู้ ตัวอย่างที่ดีของชีวิต คือ "ขอทาน" "คนพิการ" เขาจะอดทนมาก มากจริง ๆ แดดร้อน ฝนตก สกปรก ไม่เหมือนเรานะครับ สะอาด ดูดี มีกินมีใช้ น่าจะสบายกว่าเขานะครับ