วันนี้เป็นวันหยุดอีกวันที่เหมือนจะได้พัก

แบบว่ามีเวลาดูแลตัวเองมากขึ้น ตื่นตีห้าหลังจากนอนไปตอนตีหนึ่งของวันวาน

เพราะดูหนังยาวจบไปประมาณสามเรื่อง เรื่องแรก องค์บากสอง ตื่นเต้นตกใจดีมีแต่ต่อสู้

เรื่องสองจำชื่อไม่ได้ แต่เป็นหนังรักๆ แบบเพื่อนสนิทพระเอกรักเพื่อนหญิงคณะเดียวกัน

แต่กลับกลายเป็นว่า พระเอกเดินทางไปเกาะพงันแล้วบังเอิญขาหัก ได้พยาบาลน่ารักชื่อ "นุ้ย" ดูแล จนได้เป็นคนรู้ใจกันไป ใครรู้ชื่อหนังช่วยบอกหน่อย จำไม่ได้จริงๆ เรื่องที่สามนี่สยองดี โรคจิตสไตล์ฝรั่ง สยองคืนชีพ จบไปตอนตีหนึ่ง จึงได้หลับ

ตื่นตีห้าเพื่อทำหน้าที่พี่สาว ตามปกติตื่นไปส่งน้องสาวไปทำงานเพราะเค้าไม่ได้หยุด

อยู่ๆๆ ก็ทำให้นึกถึงความเรียงฉบับหนึ่งที่ตัวเองเก็บไว้อ่าน ให้กำลังใจตัวเอง แบบว่าบางครั้งก็หมดแรงบ้างเวลาเหนื่อยมากๆ ลองอ่านดูค่ะ เผื่อจะช่วยให้ทุกท่านได้มุมมองแปลกไป

"ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง

เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง

เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง

เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น

เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า

แค่การข ้า มถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น.....

เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง

เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง

เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง

ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น

ดังนั้น…… จากนี้ไป……ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ

เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว "