ป้าแดงคะ... แอมแปร์คิดถึงป้าแดงจัง

แอมแปร์รู้สึกเหมือนน้อง Waroon Puiz Kanthimoon นะคะ   คือชอบอ่านบันทึกที่ป้าแดงเขียนจัง ป้าแดงจริงใจกับความรู้สึกของตัวเองและถ่ายทอดออกมาอย่างที่ตนเองรู้สึก   แม้จะเป็นสถานการณ์ธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ในใจ  แต่การถ่ายทอดความรู้สึกนี้อย่างเปิดเผย และจริงใจ  ด้วยถ้อยคำที่แสนจะตรงกับความรู้สึกเช่นนี้  มิใช่จะเขียนบอกกันได้โดยง่าย

โดยเฉพาะคนที่ไม่ใคร่จะพูดว่าตนรู้สึกอย่างไร(หมายถึงกำลังทุกข์อย่างไร)แบบแอมแปร์นั้น  การเขียนบอกความรู้สึกตรงๆแบบนี้เป็นเรื่องยากยิ่ง  และจะว่าไปแล้วก็เป็นสิ่งที่ไม่กล้าทำ  และหรือเมื่อทำไปแล้ว ...หากได้เห็นว่าตัวกำลังแสดงความรู้สึกแท้ๆออกไปก็จะรู้สึกกลัวขึ้นมาเฉยๆ..  ไม่รู้จะกลัวไปทำไมเหมือนกัน  แอมแปร์จึงเลือกที่จะอยู่เงียบๆมากกว่าที่จะออกไปสัมพันธ์กับใครๆ ยกเว้นในเวลาทำงานเท่านั้น    และโดยตัวตนเนื้อแท้  แอมแปร์ก็ชอบอยู่คนเดียวกับตัวเองอย่างเงียบๆจนเป็นนิสัยถาวร แก้ไขไม่หาย   คิดๆดูแล้วก็ชักจะเห็นว่าตัวเองออกแนวมีปัญหาเฉพาะตัวหน่อยๆอยู่เหมือนกัน : ) 

เลยอยากขอบพระคุณป้าแดงด้วยใจจริงนะคะ  ที่ทำให้แอมแปร์ได้เรียนรู้ที่จะยอมรับว่าตัวเองไม่สบายใจ  เป็นทุกข์  หรือเป็นตัวเองแท้ๆอย่างไร จากการอ่าน"ถ้อยคำที่แสดงความรู้สึกอย่างจริงใจ"  ของป้าแดง  อ่านทีไร  แอมแปร์รู้สึกเข้าใจและมีอารมณ์ร่วมไปด้วยทุกที    และพอเห็นว่าป้าแดงรู้สึกดีขึ้น หรือหายจากความรู้สึกเหล่านี้   หรือกลับมาเป็นป้าแดงที่คุยสนุกมีอารมณ์ขัน  แอมแปร์ก็รู้สึกดีใจไปด้วย ประหนึ่งว่าตนคลายหายจากความรู้สึกเหล่านี้ด้วยเช่นกัน  .....

แอมแปร์ก็ไม่รู้จะอธิบายให้ชัดเจนไปกว่านี้ได้อย่างไร  และขออภัยจริงๆหากพูดแต่เรื่องความรู้สึกของตนเอง  แต่อยากบอกจากใจว่าขอบพระคุณป้าแดงจริงๆนะคะ ....

และอันที่จริงแอมแปร์อยากแวะมาเพื่อบอกว่าคิดถึงป้าแดง    เพราะนานๆจะได้แวะมาเยี่ยมสักที ว่าแล้วก็คุยยาวไปเช่นเคย   : ) 

ขอให้ป้าแดงมีสุขภาพแข็งแรง พบแต่คนดี  และมีความสุขในหลายๆช่วงของทุกวันนะคะ  : )

แอมแปร์ค่ะ