สวัสดีครับ

ผมก็ชอบเล่นมากครับไอ้เกมเนี่ย เคยให้คำมั่นกับตัวเองเลยว่าจะเล่นไปจนตาย 555

สำคัญมากเลยครับการเล่นเกมเนี่ย ไม่เล่นไม่ได้ มันให้ความสนุกได้คิดได้ปลดปล่อยจินตนาการและผ่อนคลาย (บางเกมเอาจริงมากซะจนเครียด อิอิ)

เล่นให้มีความสุขของผมคือ เล่นเมื่ออยากเล่นและต้องว่างจริงๆครับ บางทีไม่ว่างหรอก แต่ก็อยากเล่น เพราะมันสำคัญกับความรู้สึกเราตอนนั้นจริงๆว่าไม่อยากทำอะไรนอกจากเล่น

ผมว่าคนเล่นก็มีความสุขดีกันทุกคนนะครับ แต่ผลกระทบอาจจะไปถึงคนอื่นเท่านั้นเอง เช่น กระทบเวลาที่ต้องให้กับพ่อแม่และเพื่อน ซึ่งถ้าเค้ารู้ว่าตัวเองสำคัญต่อสังคมรอบตัวมากขนาดนั้น ก็คงจะเพลาๆลงและหันมาทำอย่างอื่นที่สนุกและมีความสุขได้พอๆกับการเล่นเกม :)

แต่ทั้งนี้ต้องพูดจาอธิบายกันดีๆ ไม่บังคับและให้ความเห็นในแง่ลบมากๆกับเกมของเค้า

คือถ้าบอกแล้วยังเล่นอยู่ แล้วไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็ปล่อยเค้า และคอยดูอยู่ใกล้ๆ เล่นไปนานๆก็เบื่อได้นะครับ แล้วสักวันเค้าก็จะรู้เองครับว่าความพอดีนั้นอยู่ตรงไหน :)

เป็นความเห็นที่อาจไม่ได้ช่วยเติมประเด็นนี้นัก เพียงแต่เล่าในมุมของผู้ใหญ่ที่ยังเล่นเกมอยู่เท่านั้นเองนะครับ และขอบคุณมากที่เปิดประเด็นให้ได้คุยกัน เป็นประโยชน์แน่นอน

ขอบคุณมากคร๊าบ