สวัสดีค่ะ เพื่อนรัก คนไม่มีราก ^_^
- คำว่า ตีแตกอีสาน คงเป็นนามธรรมในเชิงไปทำความเข้าใจให้แตกฉานเสียมากกว่า
- พ่อครูบาคงตั้งใจตั้งชื่อให้สะดุดหูไว้งั๊นเองมังคะ
- ครูปูอยากเรียนรู้ค่ะ เพราะคิดอยู่เสมอว่า ชีวิตนี้แสนสั้นนัก
- จะด้วยต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่าใคร หรืออย่างไรก็แล้วแต่ แต่บัดนี้มันได้ผลักดันให้เรามีแนวคิดเช่นนี้
- นั่งรถมาทำงานไม่รู้รถเมล์หรือสิบล้อจะลากไปวันไหน
- ไปยืนเหรอหราอยู่ข้างทาง ไม่รู้จะไปขวางทางมีด ทางปืนใครเขาเข้า
- แต่ก่อนจะไม่มีโอกาสหรือไม่มีแรงได้ทำในสิ่งที่ต้องการ
- ครูปูจะตั้งใจ และทุ่มเทลงทุน ไขว่คว้าในสิ่งที่อยากรู้อยากเรียนค่ะ เพราะหากไม่ลงมือทำแล้ว กระบวนการเรียนรู้และเชื่อมโยงความคิดกับประสบการณ์คงเกิดได้ยาก
- เด็กนักเรียนของครูปูคงโชคร้ายลงไปอีกหน่อย หากมีครูที่ไม่ลุ่มลึกและไม่รอบรู้
- คนรอบข้าง ครอบครัว คงขาดทุนชีวิตไปนิด ที่มีสมาชิกหรือคนใกล้ตัวที่รู้จักโลก รู้จักผู้คนน้อย อ่อนประสบการณ์และมุมมองไปหน่อย
- ความกลัว ความเก้อเขิน ละล้าละลังถือเป็นเรื่องเสียเวลาของชีวิตประการหนึ่งที่ต้องรีบทำความเข้าใจ หรือไม่ก็จัดลำดับความสำคัญไว้หลัง ๆ ค่ะ
- จึงไม่คิดว่าตัวเองไปเป็น "เชลย" ของพ่อครูบาตามที่คนไม่มีรากแซวนะคะ อิอิ
- แต่กลับคิดว่าพ่อครูบา ได้กลายเป็นบทเรียนหน้าหนึ่งของแฟ้มชีวิตครูปูไปแล้วหล่ค่ะ
- ถึงจะไม่ค่อยได้เข้ามาบ่อยเช่นเคย แต่ความรักและห่วงใยต่อเพื่อนรักยังคงเดิมนะคะ
- เพียงแต่ชีวิตกำลังศึกษาอะไรใหม่ ๆ อย่างที่บอกไปแล้วค่ะ
- นึกถึงตอนคนไม่มีรากยุ่ง ๆ จังเลยค่ะ เข้าใจเลยว่า เป็นห่วง และคิดถึงเพื่อนมากแค่ไหน
- เมื่อคนไม่มีรากมีกิจที่ที่ชีวิตเลือกจะทำ ก็ต้องทำให้เสร็จสิ้น เมื่อล่วงไปแล้ว หันกลับมาเมื่อใดก็ยังมีพี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ รวมทั้งเพื่อนคนนี้คอยยิ้มแป้นรับอยู่ตลอดเวลา
- คิดถึงมากเช่นกันค่ะ
- ยิ่งได้รู้ว่าได้เจอกับพี่หมอเจ๊ ยิ่ง hot eyes ผ่าวๆๆๆๆๆๆๆ
- (^__________^)