เย็นวันนี้(7/12/49) ผมได้ไปนั่งกินข้าวอยู่ มีหญิงคนหนึ่งอุ้มลูกเดินเข้ามาหา พร้อมกับในมือมีต้นกล้วยเสียบไว้ด้วยตุ๊กตาตั๊กแตนที่ทำจากใบตาล(เข้าใจว่างั้นนะ) เนื้อตัวของเธอมอมแมมพอ ๆ กันกับลูก

"เท่าไร" ผมถาม "ยี่สิบ"เธอตอบ

ไม่ได้ลังเล ผมคลักให้เธอทันที ได้มาตัวหนึ่ง ซึ่งผมก็คิดว่า มันไม่น่าจะมีราคาขนาดนั้นหรอก แต่ มันทำให้ผมนึกถึงบันทึกนี้

"ตัวบุญ" ผมคิดว่า "อืม วันนี้ผมก็ได้ตัวหนึ่งแล้วล่ะสิ"

ผมชอบที่จะซื้อของแบบนี้ แม้มันจะดูไม่มีราคาอะไรเท่าไรนัก แต่ เขาก็"ขาย" ไม่ใช่  "ขอ"

บ่อยครั้งที่ผมเจอคนที่สมบรูณ์ แต่ ขอทาน เหมือนเขายอมแพ้แล้วซึ่งชีวิต