สวัสดีครุบ ครูอ้อย

         เรื่องนี้เป็นเรื่องที่นักบริหารส่วนใหญ่ คิดว่าเป็นวัฒนธรรมของการบริหารไปชะแล้ว ถ้าผู้บริหารยังมีวิธีคิดเหมือนที่ครูอ้อยว่า แสดงว่าผู้บริหารคนนั้น ยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขา

         ในความเชื่อของผม ผมเชื่อว่า ผู้บริหารทุกคนรู้ว่าที่นั่งที่ดีที่สุดของเขา คือการนั่งอยู่ในหัวใจของลูกน้อง แต่เขาหาทางเข้าไปนั่งในหัวใจไม่เจอ บังเอิญไปเจอหัวลูกน้องและคิดว่าใช่ ก็เลบตัดสินใจนั่งมันตรงนั้นละ