ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่า ชอบภาพดอกไม้สีสันงดงามนี้มากค่ะ

แต่เกิดความรู้สึกคิดถึงเวลาเปิดมาแล้วไม่เห็นใบหน้า พี่ศศิ ค่ะ

อย่าว่าแต่คุณพี่ ทึ่ง เลยนะคะ ตัวเองมาหวนคิด รู้สึกว่าเรากล้า(จริง ๆ เพราะเบื่อต้องอยู่เฉย ๆ นาน ๆ)ที่หาญขอเรียนไวโอลินในขณะที่

หนึ่งตาข้างซ้ายปิดไม่ได้
สองหน้าซีกซ้ายทั้งหน้าไม่มีแรง
สามปากเบี้ยว น้ำลายยืดและบางครั้งหยดถ้าพูดมาก ๆ
สี่กลืนข้าวลำบากเพราะลิ้นทำหน้าที่ไม่ครบสมบูรณ์
ห้าเมื่อสี ๆ ไวโอลินไป มีฝุ่นผงของคันชักกระเด็นเข้าตา ต้องหยุดเรียนพักหนึ่งเพื่อหยอดน้ำตาเทียมหรือป้ายเจลแทนน้ำตา

.....ฯลฯ

จะค่อย ๆ เล่าให้ฟังค่ะ...ขอบคุณที่ติดตาม บันทึกออกช้าเพราะงาน..ตรึมค่ะ !!!