อุปมาเหมือนกับการขับรถเดินทางไปจังหวัดต่างๆ เช่น เดินทางเริ่มจากกรุงเทพฯไปนครสวรรค์ ก็ต้องเดินทางผ่านปทุมธานี อยุธยา สิงห์บุรี ชัยนาท จนถึงนครสวรรค์ ถามว่า คนเดินทาง ยึดติดสถานที่คือ ปทุมธานี อยุธยา สิงห์บุรี ชัยนาท หรือไม่ คำตอบคือ ไม่ยึดติด เพราะถ้ายึดติดแล้วมันเดินทางต่อไปถึงนครสวรรค์ไม่ได้ ในทางธรรมก็เช่นกัน การผ่านสิ่งต่างๆ ที่เห็นนั้น ไม่เหมือนกับการยึดติด ยึดติดคือ อยู่กับที่ ไม่ก้าวหน้าไป

หรืออีกนัยหนึ่ง การมองเห็นเป็นการยึดติดหรือไม่ การเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆ ตั้งแต่กรุงเทพฯ ไปนครสวรรค์นั้น ผู้เดินทางย่อมต้องมองเห็นทางเดินหรือสถานที่ที่ตนผ่านนั้นไปด้วย เพราะถ้ามองไม่เห็นก็เดินทางไปไม่ถูก หลงทางไปเสียก่อน การมองเห็นสิ่งของต่างๆ ในระหว่างเดินทางย่อมเป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่งได้ว่า ผู้เดินทางได้เดินทางถูกทางไปแล้ว การมองเห็นทางในระหว่างเดินทางนั้นจึงไม่ใช่การยึดติดสิ่งที่มองเห็น

หรืออีกนัยหนึ่ง ในคืนวันเพ็ญที่ทรงได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้านั้น เจ้าชายสิทธิธัตถะทรงระลึกชาติได้ และทรงเห็นการไปเกิดมาเกิดของสัตว์โลก การระลึกชาตหรือมองเห็นการไปเกิดมาเกิดได้นั้น ถามว่า เป็นการยึดติดภาพหรือไม่

สรุปคือ การมองเห็นภาพในจิตใจ ไม่อาจถือเป็นการยึดติดนิมิต (ภาพทางใจ) เสมอไป ข้อสำคัญอยู่ที่ว่าภาพที่เรามองเห็นนั้น ทำให้กิเลสเราสิ้นไปเป็นลำดับได้หรือไม่ (กิเลสสิ้นไปเป็นลำดับหมายถึง การเดินทางได้ก้าวหน้าไปสู่จุดหมายปลายทางได้หรือไม่)