ครูต้อยและครอบครัวคนฟังเพลงค่ะ แต่ไม่เห็นด้วย เสียงร้องของป่าจะหมดไป ระวังจะเป็นเสียงหลงป่า ไปปายครั้งนี้ ขอบอกตรงๆ เจ็บปวดกับภาพวัฒนธรรมคนเมืองเละๆ ที่ทำให้ปายเปลี่ยนไป ธรรมชาติที่เมืองปายถูกละเลงสี สีไม่งามเลย  ต้องตัดใจออกจากปายอย่างอาลัย เมื่อพบฝูงชนมาปายเพราะแฟชั่น มากกว่ามาเพื่อดำรงไว้ซึ่งธรรมชาติ ผิดหวังค่ะ แต่ครอบครัวเราก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านั้น

มองอีกมุม อยากให้ปายขายความเป็นปาย ตามตำนาน มากกว่า

ปายขายเมือง ดูสะพานประวัติศาสตร์ซิคะ หลงเหลืออะไร นอกจากนักท่องเที่ยวที่ทำให้แม้สะพานสะอาดๆ ก็สกปรกไปด้วยขยะ น่ารังเกลียดจริง กับความบ้าที่ไม่เห็นคุณค่าทางประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมอันงดงามของปาย มุ่งเสพสุข ด้วยความไม่มีวัฒนธรรม

ปายอยู่ไหน ครูต้อยและครอบครัวหาไม่เจอ เมื่อเข้าตลาดปาย มันไม่เหมือนในข้อมูลที่เรามี

คนปายออกมาได้แล้วค่ะ กำหนดจำนวน คนท่องเที่ยว ขอคุณภาพเถอะ อย่าทำร้ายปายเลย ขอให้คงความเป็นปายไว้อย่างเดิมเถิด อย่ากลัวว่า เงินจะไม่สะพัด ที่ปายเป็นอย่างนี้ได้ เพราะความเป็นปายที่แท้จริง วันนี้ คืออนาคตปาย หากไม่รีบวางมาตราการการท่องเที่ยว เอาอย่างสถานที่เที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ดี

นักท่องเที่ยวก็เถอะ อย่ามักง่าย กินขี่..นอน ไม่เลือกที่ ทำปายเศร้าหมอง สงสารเจ้าป่า เจ้าเขา อกสั่นขวัญเสียหมด อีกทั้งขยะทิ้งไม่เลือกที่ เข้าห้องน้ำ ใช้ไม่เป็น  คนอะไร Low Class  เฮ้ย ..สงสารปาย

ขอโทษหากเม้นท์นี้ไม่ถูกใจ ก็ยอมหละ เพราะ ไม่อยากให้

ปายถูกรังแก วัฒนธรรม บ่งบอกความเป็นมา และความยิ่งใหญ่นะคะ

คนเมืองหนะ  วัฒนธรรมอยู่ไหน ....