ชีวิตที่พอเพียง : ๑๒๔๓. ไปเรียนรู้อุดมศึกษาของสหรัฐอเมริกา (๙) เที่ยว Universal Studio

  
          ผมเคยไปเที่ยว Universal Studio เมื่อกว่า ๑๕ ปีมาแล้ว   จำรายละเอียดไม่ค่อยได้   ที่จำได้ประทับใจคือ ฉากฉลามในหนังเรื่อง จอว์ส สร้างความหวาดเสียวให้แก่คนที่นั่งรถเที่ยวชมกิจการของ สตูดิโอ

          ไปคราวนี้ วันที่ ๒ เม.ย. ๕๔ ซึ่งเป็นวันที่ ๒ ของการเดินทาง   ในตอนเช้าไปดู Chinese Theatre กับพิพิธภัณฑ์ J Paul Getty ในตอนเช้า   ตอนบ่ายก็ไปเที่ยว Universal Studio    รู้สึกว่าพื้นที่น่าจะขยายออกไปมาก   การนั่งรถทัวร์ชมกิจการถือเป็น ไฮไล้ท์ และได้เห็นการสร้างฉากสถานที่ในอดีต   สถานที่ปลอมให้เหมือนในทะเล   วิธีการถ่ายทำหนัง   คือทำมายาให้เหมือนจริง เพื่อให้ความบันเทิงแก่มนุษย์

          ทำให้ผมกลับมาพิจารณาตนเอง ว่าผมฝึกฝนตนเองให้เป็นคนไม่ดูหนัง ไม่ดูทีวี เพื่อความบันเทิง   สร้างความบันเทิงแก่ชีวิตด้วยการทำงานและการฝึกฝนตนเอง   เป็นเส้นทางชีวิตที่ถูกต้องหรือเปล่า   ผมตอบว่าถูกต้องสำหรับผม เป็นความพึงพอใจส่วนตัว   และไม่ชักชวนหรือเรียกร้องให้คนอื่นทำตาม

          ผมได้เข้าใจว่า วิวัฒนาการของ Universal Studio คือ เป็นสวนสนุก สำหรับให้ผู้คนพาครอบครัวมาพักผ่อนหย่อนใจคลายเครียด   ทุกกิจกรรมที่เข้าชม จะมีขั้นตอนหวาดเสียวด้วยเสมอ   

          ที่จริงผมเป็นคนขี้ขลาด ไม่ชอบเรื่องหวาดเสียว แต่เมื่อไปกับคณะก็ตามๆ กันไป   ได้เล่นของเล่นหวาดเสียวแบบหัวใจจะวายหลายครั้ง    ส่วนที่เป็นฉากปลอมๆ ๓ มิติ (ต้องสวมแว่น ๓ มิติ) ผมไม่หวาดเสียว เพราะตระหนักอยู่ตลอดเวลาว่ามายา   แต่หวาดเสียวแบบขึ้นที่สูงแล้วลงยวบและหยุดกึก   หรือขึ้นแล้วลงแล้วขึ้นแล้วลงหลายๆ ครั้ง มันแน่นที่หน้าอก   อีกอันหนึ่งมันถอยหลังและฟัดไปทางข้างๆ ด้วย   ทั้งหมดนี้มีข้อดีคือมันอยู่ในที่มืด ไม่มีความน่ากลัวทางสายตา   หากอยู่ในที่สว่าง คนกลัวที่สูงอย่างผมอาจหัวใจวายตายก็ได้   เข้าใจว่าคนออกแบบของเล่นเหล่านี้คงจะรู้ผลของมันดี   เขาจึงให้เอากระเป๋าไปฝากไว้ใน ล็อกเก้อร์ โดยไม่คิดค่าฝาก และมีระบบฝากและเอาคืนด้วยลายมือ   

          เอาเป็นว่าถ้าให้ผมไปเที่ยวสถานที่แบบนี้เองเพื่อความสนุก ผมคงไม่ไป   แต่เมื่อไปเป็นคณะก็ดีเหมือนกัน   ได้เรียนรู้ว่าสวนสนุกเขามีวิธีให้คนเล่นสนุกและพักผ่อนหย่อนใจอย่างไร   ตัวเราจะได้ไม่หลุดโลกมากนัก

          รวมทั้งได้เห็นวิธีที่เขาให้คนเข้าคิวแบบยัดทะนานแต่คนก็เข้าโดยไม่บ่น   เพราะเขาบอกตอนทางเข้าแล้วว่าจะต้องรอกี่นาที   และตอนเดินวนคิวตามทางจะมีรูปดาราในหนังเรื่องต่างๆ ให้ดูเพลิดเพลินดีเหมือนกัน   รวมทั้งมีการเปิดเพลงหรือเปิดเสียงในหนังด้วย   นับว่าเขาออกแบบการเข้าชมหรือเล่นเครื่องเล่นต่างๆ ได้ดีมาก   สถานที่นี้จึงเป็นที่นิยม คนมาเที่ยวกันเนืองแน่น 

          คุณชวากรผู้เป็นหัวหน้าทัวร์จัดรายการและนำเที่ยวคราวนี้ เฉลยภายหลังว่า นี่คือกุศโลบายให้เราหมดแรงและนอนหลับสบาย ฟื้นจาก jet lag ในวันรุ่งขึ้น   ซึ่งก็จัดว่าได้ผลไม่น้อยทีเดียว 

วิจารณ์ พานิช
๑๑ เม.ย. ๕๔