เกิดมีปัญหาจากการใช้งานของให้มีประโยชน์สูงสุดขึ้น ทำให้เกิดสะดุดมาว่าบางครั้ง แนวคิดแบบนั้นก็ไม่สอดรับกับการบริการที่มีคุณภาพ

ความที่เป็นคนสมัยก่อน(โบราณ) การใช้สอยข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ก็พยายามใช้ให้ได้ประโยชน์นานๆ อาจเพราะถูกปลูกฝังมาแต่เด็ก หรือไม่ก็ด้วยได้ร่ำเรียนมาทาง เศรษฐศาสตร์ ทำให้เห็นความสำคัญและนึกถึงคุณค่า  ต้นทุนผลิตและความสูญเสียทางเศรษฐกิจหากทิ้งขว้างมันไป  อันนี้มิได้หมายความว่าขี้เหนียวนะ แบบว่าเห็นคุณค่าสิ่งของน่ะ  ฟังดูดี;)

หลายวันก่อน เกิดมีปัญหาจากการใช้งานของให้มีประโยชน์สูงสุดขึ้น ทำให้เกิดสะดุดมาว่าบางครั้ง แนวคิดแบบนั้นก็ไม่สอดรับกับการบริการที่มีคุณภาพ

เรื่องมีอยู่ว่า เดิมเคยมีบริการการเรียนการสอนทางไกล มีอุปกรณ์พร้อมซื้อมาด้วยงบประมาณที่เค้าสนับสนุนการเรียนการสอนทางไกล ใช้กันมาก็หลายปี หลังๆ โครงการสนับสนุน ก็ไม่ได้รับการสนับสนุน แต่ก็ยังคงพยายามให้บริการอยู่จน ช่วงหลังๆ ไม่ค่อยมีผู้ใช้บริการมากนักงานก็ซาไป  ประกอบกับอุปกรณ์ที่มีอยู่เริ่มใช้งานไม่ได้ตามวัตถุประสงค์เนื่องจากมีปัญหาและข้อจำกัดทางเทคนิค เสื่อมสภาพ..เหมือนดิฉันตอนนี้;)

และต่อมาก็เริ่มมีความต้องการบริการการประชุมทางไกลขึ้นมีการลงทุนอุปกรณ์หลายตังค์ เพื่อการนี้ 

 แล้ววันดีๆก็มาถึงมีผู้มาติดต่อใช้บริการการเรียนการสอนทางไกล เจ้าหน้าที่ซึ่งโบราณเหมือนดิฉัน ก็หวังดีเห็นว่าอุปกรณ์ประชุมทางไกลมีอยู่น่าจะได้ใช้งานให้เกิดประโยชน์สูงสุด เลยให้บริการ

เนื่องจากเมื่อให้บริการแล้ว ลูกค้าจะคาดหวัง ด้วยวัตถุประสงค์ของการซื้อของมาเพื่อการประชุมเป็นหลัก ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่มีการประชุมลูกค้าที่ต้องการใช้เพื่อการเรียนการสอนจะไม่ได้รับบริการ ลูกค้าก็เริ่มไม่สนุก แล้วประโยชน์สูงสุดก็เริ่มเข้ามาเป็นปัญหาชีวิต

ทางแก้ 1 เมื่อมีประชุม เจ้าหน้าที่ต้องแจ้งลูกค้าที่ใช้เพื่อการเรียนการสอนว่าขอเลือนเปลี่ยนเวลาใช้งาน ด้วยต้องจัดลำดับความสำคัญของงาน มิได้หมายว่าการเรียนการสอนไม่สำคัญแต่ด้วยข้อจำกัดของงบประมาณ และวัตถุประสงค์ที่เนื่องจากอุปกรณ์นี้เป็นของที่ซื้อมาประชุม;)

ลูกค้าจะได้จัดการนัดหมายใหม่

ปัญหาอีกว่า บางครั้งการประชุมเป็นแบบด่วน แจ้งลูกค้าไม่ทัน ความพึงพอใจลดลงวูบ

ทางแก้ 2  ไม่บริการในเทอมถัดไป;)

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้