... เพื่อนสนิท ... ก็คือ

… เพื่อนสนิท       … ก็คือ     เพื่อนธรรมดาๆคนนึง  
>ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป               …
>ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง            ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น
>       … ถึงจะมาสนิทกันได้              … บางที อาจไม่ใช่นิสัย      
>… บางที อาจไม่ใช่หน้าตา       … บางที อาจไม่ใช่ฐานะ       … บางที
>อาจไม่ใช่ระดับความรู้              … แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง
>ที่ต้องเป็น  มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี            . .       …
>บางครั้ง             … เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป       … เพียงเพราะว่า
>มันไม่ไปด้วย               … บางครั้ง       … นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน
>แต่แค่เห็นหน้ามัน       … น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด  
>           … บางครั้ง       … ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย       …
>เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้              … บางครั้ง      
>…ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้            …
>ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่       บอกเป็นนัยๆว่า      
>กรูอยู่ตรงนี้               …       …
>    ชอบคำๆนึงที่บอกว่า                     . . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น
>แ ค่ เ พื่ อ น . .       . . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า
>ก . .                     …เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ            …
>มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน              ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน 
>      … ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย                   …
>แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก       … เพื่อน …
>จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที       … ไอ่เพื่อนสนิทผม
>มันคงจะชินแล้ว       … ที่เวลาผมมีรักทีไร ผมก็จะห่างๆมันไปทุกที          
>     … เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที          …  ก็ตอนอกหักนู่นแหละ 
>           … ก็เคยคิดเหมือนกันนะ       … ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง   
>    … คงจะประมาณว่า       … “แม่ง … พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน”       … นี่
>กะกรูไม่เคยช่วยห่ าไรเลย ทีกะแฟนแมร่งแทบถวายหัว”       …
>“ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรกรูได้ใช่ไหม สราดดด”       …
>คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ       …
>เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก
>  … ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย       …นานๆถึงจะได้คุยกันที      
>              … แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา       …
>นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน       …   อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน    
>        … ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วผมก็จะไล่มันกลับไปนอน              …
>ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น       … ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
>แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว              … แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า      
>… ‘เพื่อน          คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ’      
>… ‘แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ’                     …
>‘เพื่อน’       … ‘คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา’       . .
>. ‘แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ลง            ไ ม่
>ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป     เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น . . .                    
>ส่งต่อให้เพื่อนสนิทของคุนด้วยล่ะ