ความคิดนี้เกิดจากการถูกกระตุ้น ด้วยบันทึก นี้ จากท่านผู้ นี้ และ นี้ ผมอ่านแล้วจึงไปต่อยอดเอาไว้  ความว่า ...

    ทั้งหมดที่กล่าวถึงในบันทึกนี้คือข้อเท็จจริง ที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไปในปัจจุบันครับ
    ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ซึ่งนำความคล่องตัว  ความสะดวกสบายมาให้คน เป็นเครื่องทำลายโอกาสการเรียนรู้ไปด้วยพร้อมๆกัน ( เมื่อบริโภคอย่างงมงาย ไม่ใช้ปัญญากำกับ )
  ความสะดวกสบายมักจะเป็นปฏิภาคกลับกับการรักการเรียนรู้ - ชอบสู้ของยาก
  เข้าทำนอง ยิ่งสะดวกสบาย  ยิ่งขี้เกียจ ครับ

  สาเหตุอาจเป็นเพราะ ...
  • ถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมาตั้งแต่เล็กๆ  อยากได้อะไรก็ได้มาง่ายๆโดยไม่ต้องออกแรง หรือใช้ความรู้ความคิดอะไร  เรียกว่า  ชอบและชินกับความง่ายๆ  จนเกิดเป็นของใหม่ประจำใจประจำกาย คือ ความมักง่าย กันทั้งบ้านทั้งเมือง 
  • ระบบการเรียนการสอนที่เน้นการท่องจำเนื้อหา ในปริมาณที่มากเกินจำเป็น โดยไม่นำพาต่อกระบวนการเรียนรู้ที่แท้จริงว่าคือการปฏิบัติ  และปฏิบัติด้วยใจรักศรัทธาต่อสิ่งที่เรียน  ด้วยเห็นคุณค่าชัดแจ้ง รู้อยู่ตลอดเวลาว่า เรียนไปทำไม
  • คนรุ่นใหม่โชคร้ายที่มีความสะดวกสบายเป็นเพื่อน  ต่างจากรุ่นเก่าๆเช่นเราคือ ผม และ อาจารย์ เป็นต้น  ที่มีความยากลำบาก ความขัดสน ความขาดแคลนเป็นเพื่อน จึงชอบคิดชอบหาคำตอบ ชอบการท้าทาย (ของงานนะ ครับไม่ใช่คน) เรา โชคดีที่เคยลำบาก 
  • การเรียนรู้ที่ผู้เรียนไม่ได้ผ่านสถานการณ์ที่เป็นความยากลำบาก จึงน่าเป็นห่วงเสมอ ว่า คนยิ่งเรียนจะยิ่งหยิบโหย่งและอ่อนแอ.