เราหลงในบทบาท "สมมติ"

Ka-Poom

เราหลงในบทบาท "สมมติ"

Text : Ka-Poom
...........................................................................................................................................

ทุกอย่างล้วนเป็นบทบาทสมมติ...
เรามักหลงในบทบาทนั้นของตนเองเสมอ...แต่เราก็ยังรักและหลงในบทบาทต่างๆ เสมอ
เราหลงว่าเราเป็นอาจารย์...เราหลงว่าเราเป็นเจ้านาย ... เราหลงว่าเราเป็นหัวหน้า
เราหลงว่าเราเป็นนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่...เราหลงว่าเราเป็นผู้จบปริญญาโท -ปริญญาเอก...
เราหลง..และหลง...หลงไปในทุกสิ่งที่เราสวมให้แก่ตนเอง

หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่ได้วิเศษ ไปกว่าคนเก็บขยะ..หรือแม่ค้าในตลาด
เพราะ...เราก็ยังคงมีหน้าที่ต่อชีวิต เฉกเช่นเดียวกันกับ..คนอื่นๆ
แต่บางคน...นั่งโต๊ะบริหาร...เป็นผู้บริหารใหญ่...ดูแลลูกน้องอยู่หลายคน
แต่ ทำหน้าที่ต่อ "ชีวิต"...แย่กว่า คนที่ไถนากลางทุ่งนา

หน้าที่ "ชีวิต"...นั้น คือ อะไร
เราอาจหลง...ว่าเราได้ทำแล้ว...
นั่น..เป็นความหลง...ที่หลงอย่างโง่...และอับปัญญา
เรา...มีบ้าน  ------> แต่ไม่มี "ชีวิต" ในครอบครัว
เรา...มีรถ ------> แต่ไม่มีเส้นทางวิ่งรถไปหา...ความสุข
เรา..มีงาน -------> แต่ไม่มี ความสนุกสนานในการทำ
เรา...มีเงิน -------> แต่เราก็ไม่เคยพอ...

และเรา...ก็มีอะไรอีกหลายๆ อย่าง...
ที่เราหลงว่าเรามี...
จริงๆ..แล้วเราเป็นเพียง...คนธรรมดา...คนหนึ่ง
ที่ธรรมดาจริง...

.............................................................................................................................................

------->ดิฉันนั่งพิจารณา.."ความหลง"...ที่เกิดขึ้นในดวงจิตของคนเรา...ช่างเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และมาอย่างไม่รู้ตัว และเมื่อมารู้ตัว...ก็เมื่อโดน และเดือดร้อนในดวงจิตไปแล้ว...เมื่อก่อนดิฉันก็เคยหลง..หลงคิดว่าตนเองนั้นเยี่ยมยุทธคนหนึ่ง...บางครั้งก็ทำให้เราหลงไปในบางสิ่งบางอย่าง...ย้อนไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน มองว่าที่ฉันประสบความเร็จได้นั้น...เพราะตัวฉันเจ๋ง...เก่งกว่าใคร...จึงมักกราดไปที่คนที่เหลวไหล ไม่รับผิดชอบ ไม่เอาการเอางาน...แต่ลืมนึกไปในหลายๆ อย่างรอบด้าน...และไม่เข้าใจใน "ชีวิต"...มากนัก

------->เมื่อไปโดน..ดวงจิตใครโดยบังเอิญ...ได้มองเห็นผลกระทบจากความหลงของเรา..ทำให้ได้รู้สึกตัวและมองกลับมาภายในตนเองอีกครั้ง...อ้าว.."มันคืออะไร"...ดิฉันมารู้ตัวเมื่อได้เริ่มมาเรียนรู้เรื่อง "จิตใจ" ------> "จิต" ของ "ใจ"  ได้มองเห็นและพิจารณา...และถึงได้รู้ว่า..."ตัวเรานั้นโง่นัก...แต่มาหลงอยู่ในสิ่งที่ไม่จริง" ... เกิดความเข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง ..จึงสนใจและตั้งใจเรียนรู้...

------->การเรียนรู้...อีกยาวไกลแค่ไหน..ดิฉันไม่รู้ได้ เคยสงสัยเหมือนกัน เกิดคำถามเกิดขึ้นภายในตนเองเสมอ และแต่ละคำถาม ก็พยายามหาคำตอบด้วยตนเอง หลายคนหัวเราะขำขันว่า..สงสัยไปทำไมให้ปวดหัว ให้ยุ่งยากใจ เราก็ได้แต่เพียงยิ้มๆ...แต่ก็ยังมุ่งมั่นที่อยากจะเรียนรู้เรื่องภายในนี้ไปพร้อมๆ กับการใช้ชีวิตปกติในชีวิตประจำวันทั่วไป ที่ไม่แตกต่างหรือแยกโดดออกไป...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind

คำสำคัญ (Tags)#จิตวิญญาณ#อารมณ์#mind#cognitive#spiritual#เหตุผล#หลง

หมายเลขบันทึก: 76905, เขียน: 07 Feb 2007 @ 13:47, แก้ไข, 15 May 2013 @ 12:59, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (5)

วรรณวิมล ใจเที่ยง
IP: xxx.108.3.244
เขียนเมื่อ 07 Feb 2007 @ 14:50

สวัสดีค่ะอาจารย์ อนงศิริ ที่เคารพ

หนูได้อ่านบทความข้างต้นแล้ว มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติมค่ะการที่เราหลงอยู่ในบทบาทนั้นๆมากเท่าใด ยิ่งทำให้เรากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวมากเท่านั้น  เช่น ถ้าเราคิดว่าเราเป็นนักศึกษาในขณะนั้นเพียงบทบาทเดียว จะทำให้เราทำหน้าที่แค่เพียงเรียนอย่างเดียว แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเราร้จักใช้หรือระลึกถึงบทบาทอื่นๆให้มากขึ้น คือเป็นนักศึกษา ไม่ใช่แค่เรียนอย่างเดียวแต่ต้องช่วยพ่อแม่ทำงาน  ช่วยคนแก่ข้ามถนน  ให้เงินแก่ขอทาน บทบาทหน้าที่ของเราก็จะมากขึ้น ผลที่ออกมา เราก็จะมีความสุขที่ได้ทำประโยชน์ คนอื่นก็จะมีความสุข   เราก็จะไม่กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวด้วย ค่ะ

อุทัย อาวรณ์
เขียนเมื่อ 07 Feb 2007 @ 19:28

ครั้งหนึ่งผมเองก็เคยหลงเหมือนกันว่า ผมรู้...ผมเข้าใจใครต่อใครได้ โดยที่เขาไม่ต้องพูด และนั่นเองก็ทำให้ผมไม่ได้รับฟังใคร หรือว่าไม่อ่านความคิดเห็นของใครทั้งนั้น เพราะคิดว่า ผมเองก็คิดได้เช่นกัน

จนกระทั้งเดี่ยวนี้ ผมถึงเข้าใจว่า ผมจะรู้ได้ยังไง ถ้าผมไม่ฟังเขาพูด และ ผมได้เข้าใจว่า สิ่งที่ผมรู้นั้นน้อยนิดเดียว จนทำให้ผมต้องฟังทุกคน ผมต้องเรียนรู้ทุกอย่าง

ทุกวันนี้ผมสบายใจมาก ที่ไม่ต้องคิดว่า คนอื่นเขาคิดอย่างไร เพราะผมจะต้องฟังเขาก่อน ฉะนั้น ไม่มีทางที่ผมจะคิดผิด ยกเว้นว่า เขาจะบอกผมผิด เท่านั้นเอง

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 08 Feb 2007 @ 18:55
  • นั่งโต๊ะบริหาร...เป็นผู้บริหารใหญ่...ดูแลลูกน้องอยู่หลายคนแต่ ทำหน้าที่ต่อ "ชีวิต"...แย่กว่า คนที่ไถนากลางทุ่งนา
  • มุมนี้ เพื่อชีวิตโดยแท้ครับ...
หน้าที่ต่อชีวิต ... คิดถึงทิศ 6 ค่ะ เริ่มต้นจากคนในครอบครัว ญาติพี่น้อง เพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมโลก สรรพสัตว์และ...
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 12 Feb 2007 @ 14:29

ขอบคุณ....คุณวรรณวิมล คุณอุทัย...คุณแผ่นดิน และพี่หนู-จิณงนภานะคะ..ที่มาช่วยต่อยอดเติมเต็มให้ค่ะ

(^______^)

กะปุ๋ม