เราหลงในบทบาท "สมมติ"

Text : Ka-Poom
...........................................................................................................................................

ทุกอย่างล้วนเป็นบทบาทสมมติ...
เรามักหลงในบทบาทนั้นของตนเองเสมอ...แต่เราก็ยังรักและหลงในบทบาทต่างๆ เสมอ
เราหลงว่าเราเป็นอาจารย์...เราหลงว่าเราเป็นเจ้านาย ... เราหลงว่าเราเป็นหัวหน้า
เราหลงว่าเราเป็นนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่...เราหลงว่าเราเป็นผู้จบปริญญาโท -ปริญญาเอก...
เราหลง..และหลง...หลงไปในทุกสิ่งที่เราสวมให้แก่ตนเอง

หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่ได้วิเศษ ไปกว่าคนเก็บขยะ..หรือแม่ค้าในตลาด
เพราะ...เราก็ยังคงมีหน้าที่ต่อชีวิต เฉกเช่นเดียวกันกับ..คนอื่นๆ
แต่บางคน...นั่งโต๊ะบริหาร...เป็นผู้บริหารใหญ่...ดูแลลูกน้องอยู่หลายคน
แต่ ทำหน้าที่ต่อ "ชีวิต"...แย่กว่า คนที่ไถนากลางทุ่งนา

หน้าที่ "ชีวิต"...นั้น คือ อะไร
เราอาจหลง...ว่าเราได้ทำแล้ว...
นั่น..เป็นความหลง...ที่หลงอย่างโง่...และอับปัญญา
เรา...มีบ้าน  ------> แต่ไม่มี "ชีวิต" ในครอบครัว
เรา...มีรถ ------> แต่ไม่มีเส้นทางวิ่งรถไปหา...ความสุข
เรา..มีงาน -------> แต่ไม่มี ความสนุกสนานในการทำ
เรา...มีเงิน -------> แต่เราก็ไม่เคยพอ...

และเรา...ก็มีอะไรอีกหลายๆ อย่าง...
ที่เราหลงว่าเรามี...
จริงๆ..แล้วเราเป็นเพียง...คนธรรมดา...คนหนึ่ง
ที่ธรรมดาจริง...

.............................................................................................................................................

------->ดิฉันนั่งพิจารณา.."ความหลง"...ที่เกิดขึ้นในดวงจิตของคนเรา...ช่างเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และมาอย่างไม่รู้ตัว และเมื่อมารู้ตัว...ก็เมื่อโดน และเดือดร้อนในดวงจิตไปแล้ว...เมื่อก่อนดิฉันก็เคยหลง..หลงคิดว่าตนเองนั้นเยี่ยมยุทธคนหนึ่ง...บางครั้งก็ทำให้เราหลงไปในบางสิ่งบางอย่าง...ย้อนไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน มองว่าที่ฉันประสบความเร็จได้นั้น...เพราะตัวฉันเจ๋ง...เก่งกว่าใคร...จึงมักกราดไปที่คนที่เหลวไหล ไม่รับผิดชอบ ไม่เอาการเอางาน...แต่ลืมนึกไปในหลายๆ อย่างรอบด้าน...และไม่เข้าใจใน "ชีวิต"...มากนัก

------->เมื่อไปโดน..ดวงจิตใครโดยบังเอิญ...ได้มองเห็นผลกระทบจากความหลงของเรา..ทำให้ได้รู้สึกตัวและมองกลับมาภายในตนเองอีกครั้ง...อ้าว.."มันคืออะไร"...ดิฉันมารู้ตัวเมื่อได้เริ่มมาเรียนรู้เรื่อง "จิตใจ" ------> "จิต" ของ "ใจ"  ได้มองเห็นและพิจารณา...และถึงได้รู้ว่า..."ตัวเรานั้นโง่นัก...แต่มาหลงอยู่ในสิ่งที่ไม่จริง" ... เกิดความเข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง ..จึงสนใจและตั้งใจเรียนรู้...

------->การเรียนรู้...อีกยาวไกลแค่ไหน..ดิฉันไม่รู้ได้ เคยสงสัยเหมือนกัน เกิดคำถามเกิดขึ้นภายในตนเองเสมอ และแต่ละคำถาม ก็พยายามหาคำตอบด้วยตนเอง หลายคนหัวเราะขำขันว่า..สงสัยไปทำไมให้ปวดหัว ให้ยุ่งยากใจ เราก็ได้แต่เพียงยิ้มๆ...แต่ก็ยังมุ่งมั่นที่อยากจะเรียนรู้เรื่องภายในนี้ไปพร้อมๆ กับการใช้ชีวิตปกติในชีวิตประจำวันทั่วไป ที่ไม่แตกต่างหรือแยกโดดออกไป...