การปฏิบัติงานหน่วยบริการปฐมภูมิของเราเป็นเรื่องที่ใครในโรงพยาบาลก็ไม่ยอมออกไปทำ  สอ.เดิมก็หวาดหวั่นกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ครั้งนี้ แล้วเราก็ค่อยๆทำอย่างอดทนและรอคอยเพราะทุกครั้งที่เราออกชุมชนเราพบว่าประชาชนของเราตกทุกข์ได้ยาก  ขาดการเข้าถึงบริการ ขาดการเหลียวแลอย่างต่อเนื่อง สังคมเปลี่ยนแปลงขาดความสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน ขาดความเอื้ออาทรโลกเปลี่ยน  ทุกอย่างก็กำลังเปลี่ยน ด้วยสติปัญญาลำพังของเรา เราคงทำทุกอย่างด้วยสติกำลังเป้าหมายให้ประชาชนของเราพึ่งตนเองได้   ทุกครั้งที่จะขยายบริการตามสอ.เราต้องสำรวจความต้องการของเจ้าหน้าที่ทุกฝ่าย เพราะสิ่งที่ตามมาคือปริมาณงานที่เพิ่มขึ้น คนไข้ที่มากขึ้น

      จนวันหนึ่งมีอบต.เดินมาติดต่อเราว่าอยากหาคนช่วยทำศูนย์แพทย์ชุมชนเพื่อให้ประชาชนเข้าถึงบริการใกล้บ้าน ใกล้ใจ ความมืดมนที่เกาะกุมหัวใจเราค่อยๆผ่อนคลาย บางทีความมุ่งหวังของทุกคนที่ต้องการให้ระบบสุขภาพชุมชนเข้มแข็งกำลังจะเป็นไปได้  อย่างน้อยผู้ป่วยเบาหวานความดันโลหิตสูงคงได้รับบริการต่อเนื่อง ผู้ด้อยโอกาสในชุมชนอาจมีอาสาสมัครดูแลผู้ป่วยและผู้สูงอายุในชุมชน จากการจัดบริการครั้งนี้

       อย่างไรก็ตามเรามีความหวังตลอดเวลา ๒๓ มกราคม ๒๕๕๐  แพทย์ เภสัช  ทันตแพทย์พยาบาลวิชาชีพของโรงพยาบาลพร้อม


สดใส ผู้บันทึก