เช้าวันเสาร์ที่ ๓ สิงหาคม ๒๕๖๗ ผมนั่งกินอาหารเช้าจากปิ่นโตที่แม่บ้านของลูกสาวเอามาส่งตั้งแต่เย็นวาน กินไปครึ่งหนึ่ง เก็บใส่ตู้เย็นไว้กินตอนเช้าอีกครึ่งหนึ่ง ทำอย่างนี้มาหลายปี นำสู่ความภูมิใจของผม ว่าผมฝึกตัวเองให้อยู่ง่ายๆ ได้
เช้าวันนี้ได้อีกหนึ่งความภูมิใจ คือการได้รับความไว้วางใจจากนกเขาข้างบ้าน ที่มาขอข้าวสุกกินทุกวัน ทั้งเช้าและเย็น ขึ้นมากินเศษอาหารจากปิ่นโตที่วางห่างจากตัวผมไม่ถึงฟุต
เป็นมิตรภาพในธรรมชาติที่ให้ความสดชื่นในหัวใจ
วิจารณ์ พานิช
๓ ส.ค. ๖๗
1
2
3
4
