บันทึกการเดินทาง... 14 Jan 1984-2024
วันนั้นได้ลืมตาดูโลก (หรือเปล่าก็ไม่รู้ อาจจะร้องไห้ หลับตา ร้องเสียงดัง ไม่อยากเจอแสงสว่างจ้า ไม่อยากออกมาเผชิญโลกกว้างก็เป็นได้ มนุษย์น่าจะรู้สึกปลอดภัยในที่แคบ) ...
1-10 เป็นวัยแห่งการเรียนรู้ เรื่องหลายเรื่องยังจำฝังใจ ทั้งเรื่องดี ไม่ดี สุข เศร้า เป็นช่วงวัยของความสนุกสนานผสานความโศกสลด เป็นช่วงวัยของการสูญเสียที่สำคัญการต่อชีวิตและครอบครัว เป็นห้วงของการ "เปลี่ยนแปลง" ในวัยที่ไม่ควรต้องเปลี่ยน รอยยิ้มของเด็กที่สนุกสนาน โลกโผนโจนทะยาน เปลี่ยนผ่านสู่ความโศกเศร้า รำพัน ฟ้าที่กำลังสดใสกลับกลายเป็นสีเทาดำมืดครึ้ม กินเวลานานนับทศวรรษ
11-20 เป็นห้วงเวลาของการต้องยอมรับต่อการเปลี่ยนแปลง ชีวิตที่ต้องเปลี่ยนแปลงแบบเนิบช้า แต่เปลี่ยนแปลงไปแบบทุลักทุเล เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยวเหงาคละเคล้าการโอบกอดจากครอบครัวและญาติมิตร ความเมตตาหาประมาณทำให้ก้าวผ่านจากวัยเด็กสู่วัยรุ่น ก้าวผ่านจากซอกหลืบของสังคม เพื่อก้าวข้ามไปเจอโลกกว้างทางปัญญา
21-30 ช่วงที่ต้องเติบโต เรียนรู้ ขวนขยายและตัดสินใจ เป็นช่วงที่มีทั้งพลังงานของการเป็นวัยรุ่น เป็นช่วงวัยของการแสวงหา และเป็นช่วงวัยที่ได้คำตอบมากมายหลายเรื่อง ครอบครัว สังคม การงาน ความรัก และสุขภาพ เป็นช่วงเวลาแห่งโอกาสและการวางแผน เป็นห้วงเวลาแห่งการสร้างพื้นที่ ตัวตน และกัลยาณมิตร แล้วเวลาก็ล่วงเลย ว้าวุ่นกันเลยทีเดียว
31-40 ฉากทัศน์สำคัญในการต้องถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ใหญ่ เป็นความคาดหวังของคนรอบข้าง และสังคม "โตแล้วทำตัวเป็นเด็กไปได้" สะท้อนมุมคิดของผู้กล่าวว่า ผู้ฟังอย่างผมจึงตอบในใจดัง ๆ ว่า "เรื่องหลายเรื่องเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ทำไปเถอะ หากมันคือความสุข บางอย่างที่ตอนเด็กเราทำได้ เมื่ออายุมากขึ้นเรายังทำได้ แล้วมีความสุข ไม่เดือดร้อนใครก็ทำไปเถอะ หากมันไม่มีข้อห้ามทางกฎหมายหรือกฎศีลธรรมจรรยา และทำลายสุขภาพกายใจ"
ชีวิตที่ล่วงเลยมานั้น ก็สั้นลงทุกที ทุกที สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงตรงหนอ มีเกิดขึ้นแล้ว มีเปลี่ยนแปลงไป มีเกิดขึ้นแล้วย่อมเสื่อมไปเป็นธรรมดา ...
ยิ้มน้อยลง ไม่ได้หมายถึงเศร้ามากขึ้น
ขยับตัวน้อยลงไม่ได้หมายถึงหมดพลังกายใจ
พูดน้อยลงไม่ได้หมายถึงไม่มีความคิด
เพื่อนน้อยลงไม่ได้หมายถึงไม่มีคนคบ แต่เลือกคบ
สงบนิ่งมากขึ้นไม่ได้หมายถึงเย็นชาไร้ความรู้สึกนึกคิด
ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามา ทั้งตั้งใจ ทั้งบังเอิญ ทั้งที่จำได้ ทั้งที่หลงลืมไป ทั้งที่พยายามลืม ทั้งที่ตั้งใจลืม ทั้งที่มิอาจลืม ทั้งที่ฝังใจ ทั้งที่อยู่ในใจ ทั้งที่อยู่ในความทรงจำ และทั้งที่อยู่ในห้วงมโนสำนึก
วานก่อนไปวิ่งกับบอยบอยก็ชวนคุยเรื่องนั่นนี่ จึงชวนบอยฟังเพลง "ออกเล" ที่เล่าถึงชาวประมงออกหาปลา โดยหวังว่าจะได้ปลากลับมา เพื่อกิน เพื่อขาย เพื่อครอบครัว "หากได้ปลามาคงโชคดี" ... ชีวิตมนุษย์ก็คงเฉกเช่นนั้น เวลาที่ล่วงเลยไปในวิถี คงคล้ายชาวประมงที่ออกหาปลา "เดินทางมาตั้งนานหลายสิบปี คงได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้างแหละ"
เกือบสิบปีให้หลัง มีรถยนต์คันแรก ก็เรียกเขาว่า “โกอิ้งแมรี่” ด้วยชื่นชอบวรรณกรรม (การ์ตูน) เรื่อง "วันพีช" ... การ์ตูนที่ช่วยเยียวยาจิตใจและพาก้าวไปในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ การผจญภัยได้เริ่มขึ้นทุกครั้ง ทุกครั้ง ที่ออกเรือ
ระหว่างออกเรือ ผจญภัย เราได้พบผู้คนมากหน้าหลายตา บางคนก็เป็นครูที่ดี บางคนก็เป็นเพื่อนที่ดี บางคนก็เป็นพลังวงนที่ดีที่คอยซัพพอร์ต บางคนก็เป็นพวกดูดพลัง บางคนก็ปล่อยพลังความชั่วร้ายใส่เรา บางคนก็ไม่มีพิษมีภัย บางคนก็ไม่มีประโยชน์ บางคนทำให้เราเสียประโยชน์ แต่จนแล้วจนรอด ความรู้สึกนึกคิด ประสบการณ์ และ "ปัญญา" ของเรา ก็จะคัดกรอง ไตร่ตรอง และคัดสรร สิ่งที่เหมาะกับเรา ไม่เป็นพิษต่อเรา และไม่เป็นโทษแก่คนรอบข้าง
เมื่ออายุมากขึ้น เราก็กล้าที่จะสลัดอะไรบางอย่างออกไป สลัดใครบางคนออกห่าง แม้อาจจะถูกตราหน้าว่า "เนรคุณ" ก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่เราจะทัดทานได้ เพราะเรามีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเลือกอะไรได้ ตามวิถี ตามประสบการณ์ และความสบายใจ... อายุปูนนี้แล้ว เลือกเถอะ "เอาที่สบายใจ"
ชีวิตในวัยนี้ และต่อจากนี้ คงคาดหวังว่าจะพบ "ความสงบของจิตใจ ความนอบน้อมต่อตนเองและผู้อื่น มีกัลยาณมิตรที่งดงาม และไม่ปวดหลัง"
ชีวิตก็ผ่านอะไรมามากมาย สุดท้ายก็คงไม่เหลืออะไรอยู่ดี
ศาสนธรรมมักกล่าวว่า สุดท้ายก็เหลือความดี ความไม่ดีทิ้งไว้ไง ก็ขอให้เลือกเหลือความดีไว้ ฝากดีไว้ในโลก ... แต่โดยส่วนตัวแล้วนั้น เป้าหมายแห่งตนก็อยากจะบอกว่า ไม่อยากฝากอะไรไว้เลย เพราะคนที่รักก็จะมัวคิดถึงไม่จบสิ้นจนกว่าเขาก็จะจากไป คนเกลียดคนชังก็จะเกลียดต่อไปหาได้หยุดหย่อนจนกว่าเขาจะหมดลมหายใจเช่นกัน
เพราะแม้ขณะนี้ ก็ยังคิดถึงคนนั้น คิดชังคนนี้ อยู่ร่ำไป
ชีวิตที่ผ่านมา ตกผลึกหลายเรื่อง แต่เรื่องที่น่าจะเป็นคุณแก่ตนเองและผู้อื่นคือการ "แบ่งปัน" อันเป็นเหตุที่ดี และส่งผลที่ดีงามมาอย่างสม่ำเสมอ "การแบ่งปัน" มีหลากหลายรูปแบบ มันเท่กว่าการเสียสละ
การแบ่งปันนั้น ออกดอก ออกผล ที่แผ่ขยาย แพร่พันธุ์ หอมหวาน คละคลุ้ง และยั่งยืน ในใจ
ต่อจากนี้ ก็คงจะ "แบ่งปัน" เฉกเช่นเคย
ด้วยจิตคารวะ
13 มกราคม 2567
Tomorrow's begin again
