สวัสดีค่ะ ดิฉันนางสาว ศุพิชญา วันนู เป็นนักศึกษากิจกรรมบำบัดชั้นปีที่ 3 เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ดิฉันได้ไปพบผู้รับบริการที่สถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งนนทบุรี ชื่อนาย A (นามสมมติ) อายุ 63 ปี ผู้รับบริการมีประวัติเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบข้างขวา มีพยาธิสภาพด้านซ้าย ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ที่ได้พบกับผู้รับบริการ ผู้รับบริการรู้สึกดีใจที่ได้พบนักศึกษากิจกรรมบำบัด ดิฉันมีการสัมภาษณ์และประเมินเพิ่มเติมเกี่ยวกับการทรงตัวของนาย A ผู้รับบริการสามารถยืนต่อเท้า (Standing one foot in front) นาน 20 วินาที โดยไม่ต้องจับเก้าอี้ นาย A ได้มีการไปฝึกเดินต่อเท้าหลังจากที่พบกับนักศึกษากิจกรรมบำบัดครั้งที่ 2 มีการพัฒนาขึ้น สามารถเดินแบบต่อเท้าได้แต่มีอาการเซบ้าง ดิฉันได้ให้ผู้รับบริการทำกิจกรรมกลุ่ม 3 คน เป็นกิจกรรมถักเชือกมาคราเม่และระบายสีตกแต่งกระถางต้นไม้ ผู้รับบริการมีสมาธิตั้งใจทำวิธีการทำการถักเชือก แต่รู้สึกว่าการระบายสีเป็นกิจกรรมของผู้หญิงมากกว่า มีการช่วยเหลือและให้คำแนะนำเพื่อนขณะทำกิจกรรมร่วมกัน มีการวางแผนว่าจะวาดเป็นรูปอะไรตกแต่งกระถางต้นไม้ ปัญหาที่พบขณะทำกิจกรรมคือ ผู้รับบริการมีอาการมือสั่นขณะทำกิจกรรมระบายสีในแบบที่ร่างไว้ เช่นตอนตัดเส้นของภูเขา ปกติมือจะไม่มีอาการสั่น มีอาการใจร้อนขณะทำกิจกรรม เนื่องจากเวลาที่จำกัด ผู้รับบริการบอกว่าถ้ามีเวลามากขึ้นจะทำผลงานได้ดีกว่านี้
ดิฉันอยากเลือกวิธีการถักเชือกมาคราเม่มาพัฒนา Work skills ของผู้รับบริการ จากการสังเกตขณะทำกิจกรรมกลุ่ม ผู้รับบริการเข้าใจวิธีการทำหลังจากอธิบายแค่ 1 ครั้ง และสามารถทำเชือกมาคราเม่เสร็จสิ้นเป็นคนแรกของกลุ่ม ผู้รับบริการสามารถบอกให้เพื่อนแก้ไขขั้นตอนที่ผิดได้
เนื่องจากผู้รับบริการมีความสนใจในการถักเชือกมาคราเม่และสามารถทำจนเสร็จ โดยไม่ต้องมีการกระตุ้น มีการสอนเพื่อนในกลุ่ม บอกขั้นตอนที่เพื่อนยังไม่เข้าใจ ให้เพื่อนสามารถทำได้อย่างถูกต้อง การที่ผู้รับบริการสามารถทำได้ด้วยตนเองโดยไม่มีการกระตุ้นและสามารถสอนเพื่อนได้แสดงให้เห็นว่าผู้รับบริการสามารถพัฒนาการถักเชือกมาคราเม่เป็น Work skills ได้หากได้รับการฝึกฝนมากขึ้น
ผู้ดูแลสามารถหาวิธีการถักมาคราเม่หลากหลายรูปแบบ เริ่มจากการถักเชือกที่มีขั้นตอนง่ายไปการถักเชือกที่มีความซับซ้อนมากขึ้นนำมาให้ผู้รับบริการลองทำการถักเชือกเพื่อเป็นการฝึกความคล่องแคล่วของนิ้วมือ สหสัมพันธ์ระหว่างมือและตา ผู้ดูแลสามารถเปลี่ยนลักษณะของเชือกให้มีขนาดใหญ่ ขนาดกลาง ขนาดเล็กตามขนาดของกระถางต้นไม้ อาจจะเปลี่ยนสีของเชือกเป็นสีต่างๆ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นสีน้ำตาลเหมือนตอนที่นักศึกษากิจกรรมบำบัดนำไปให้ผู้รับบริการทำครั้งแรก เช่น สีชมพู สีขาว สีส้ม สีแดง สีฟ้า เป็นต้น ผู้ดูแลสามารถเปิดเพลงคลอขณะที่ผู้รับบริการทำการถักเชือก เนื่องจากผู้รับบริการชอบฟังเพลงและสามารถแยกแยะเสียงได้ เมื่อผู้รับบริการสามารถถักเชือกได้คล่องแคล่วและผลงานออกมาสวยงาม สามารถนำชิ้นงานไปขายเพื่อมีรายได้เป็นของตนเอง
