..พอพูดถึงการแข่งขันวิชาการที่กำลังทยอยจะจัดทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ คำแรกที่ผมนึกถึงคือ "พรสวรรค์"

..พรสวรรค์ก็เหมือนกับเมล็ดพันธ์ุเล็กๆ ที่เกิดขึ้นกลางใจของเด็กๆ ทุกคน ..เด็กบางคนหาต้นกล้านี้เจอตั้งแต่ยังเด็กและดูแลหมั่นรดน้ำให้ปุ๋ยจนกลายเป็นต้นไม้ผลิดอกออกผลงดงาม..

..เด็กบางคนไม่รู้ว่าตัวเองมีเมล็ดพันธ์ุนี้อยู่ ปล่อยให้มันแห้งเหี่ยว ขาดน้ำ ขาดปุ๋ย มองข้ามพรสวรรค์ของตัวเองไปอย่างน่าเสียดาย..

..อย่างไรก็ตาม ต้นพรสวรรค์อายุยืนมากๆ เพราะฉะนั้นเมื่อใดก็ตามที่เราค้นพบมัน เริ่มดูแลมัน มันก็จะเริ่มให้คุณค่ากับเรา ไม่ว่าเราจะเป็นเด็ก เป็นหนุ่มสาว หรือแก่เพียงใดก็ตาม..

..ผมเรียก ความรัก ความเชื่อมั่น ความใฝ่ฝัน ความศรัทธา ต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งของนักเรียน ว่า "พรสวรรค์" ไม่ต่างกับพรสวรรค์ด้านการคำนวณ ด้านภาษา ดนตรี หรือ กีฬา..

..นักเรียนทุกคนมีพรสวรรค์ และพรสวรรค์ของเด็กแต่ละคนแตกต่างกัน

..น่าเสียดายที่ครูเราบางคน นอกจากจะไม่ช่วยเด็กๆ หาต้นพรสวรรค์ในตัวพวกเขาแล้ว ยังเหยียบย่ำทำลาย ต้นกล้าเหล่านี้ ด้วยคำพูดหรือการกระทำต่างๆ นานา..

..ครู คือ นักค้นหาและให้คุณค่า ค้นหาพรสวรรค์ของนักเรียนทุกคนให้เจอและให้คุณค่ากับทุกพรสวรรค์ให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้นะครับ..

ครูโต้ง