*..ท่านว.วชิระเมธี มีเรื่องเล่า แปลงคำกล่าว เป็นร้อยกรอง ทำนองสาร
มีชายหนุ่ม หนึ่งนาย แต่ก่อนนาน เขาต้องการ ผู้วิเศษ ให้เป็นครู
..ได้ยินข่าว เล่าลือ อื้ออึงหมด พระอรหันต์ ปักกลด ได้ยินหู
บนยอดเขา ห่างไกล อยากไปดู จึงลาผู้ มารดา คราไคลจร
..แม่จัดหา ข้าวปลา โมทนาด้วย ชื่นชูช่วย หวังกุศล ถึงสมร
กราบลาแม่ ตั้งใจ ไปดงดอน เจ็ดวันจร ถึงยอดเขา รอเอาคิว
..เพราะมีคน มาหา มากอนันต์ รอครึ่งวัน ทานข้าว พอหายหิว
ตะวันพลบ มาณพ เข้าตามคิว เดินตัวปลิว เข้ากราบองค์ ผู้ทรงคุณ
..แล้ากราบงาม ถามไถ่ ไปโดยพลัน ท่านเป็นพระ อรหันต์ โปรดเกื้อหนุน
จริงหรือไม่ ที่เขาลือ เจ้าพระคุณ ถ้าจริงก็ เป็นบุญ ของลูกยา
..ด้วยลำบาก ยากนาน การเดืนทาง ถึงไกลห่าง อยากได้บุญ จึงมาหา
ผู้วิเศษ มีเดช แผ่บุญยา ดั้นด้นมา พานพบ เคารพองค์
*..พระธุดงค์ ส่งยิ้ม ละไมกล่าว ดีแล้วเจ้า หาผู้ดี ที่ประสงค์
อาตมา ไม่ใช่ ตามจำนง บอกตามตรง รู่ว่า ที่ใหนมี
..จงกลับไป ทำใจ ให้ผ่องผุด ให้พิสุทธิ์ สง่า มีราศรี
ไปพบใคร จำไว้ ลักษณะมี เป็นดั่งที่ อาตมา ว่าไว้คือ
..หากผู้ใด ใส่เสื้อ กลับในนอก ตะเข็บออก ปล่อยโชว์ เร่งยึดถือ
สวมรองเท้า ผิดข้าง เป็นดั่งฤา นั่นแหละคือ อรหันต์ ท่านนั้นนา
*..ชายหนุ่มกลับ ถึงบ้าน เข้าชานเรือน..เป็นครึ่งเดือน ฝ่ายแม่ เฝ้าแลหา
เห็นลูกกลับ ออกไปรับ เร่งลงมา สวมเสื้อผ้า ผิดทาง ข้างนอกใน
..ทั้งรองเท้า เล่าแม่ สวมผิดข้าง กอดแม่พลาง คิดมา น้ำตาไหล
หลงค้นหา ต่างแดน แสนยาวไกล จริงแล้วไซร้ ได้แก่ แม่เราเอง
*..เราทำบุญ กับพระ สวละทรัพย์ เป็นที่นับ ถือจำเพาะ ก็เหมาะเหมง
เพื้อค้ำจุน ศาสนา มาตามเพรง พ่อแม่เอง ก็พอใจ ในใบบุญ
..พระในบ้าน ท่านอย่า มามองข้าม ไปเที่ยวตาม ผู้วิเศษ กิเลศหมุน
มีพระพรหม พระอรหันต์ ในบ้านคุณ จงทำบุญ ให้ท่าน เบิกบานใจ
..อันพ่อแม่ แค่เห็นลูก ผูกใจรัก สมานสมัคร สามัคคี ดีใฉน
กตัญญู รู้คุณ แม่อุ่นใจ พระอรหันต์ อยู่ใน บ้านเราเอง
