อ่านเรื่องราวของการดำเนินการให้มี พรบ. ดังกล่าว และผลที่จะเกิดต่อบ้านเมืองได้ที่ (๑) สรุปได้ว่า พรบ. นี้มุ่งเปิดช่องให้มหาวิทยาลัยมีส่วนผลักดันเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (creative economy) หรือ innovation-economy ของประเทศ
ผมมองว่า การมี พรบ. นี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางไกล สู่การมีระบบใช้ประโยชน์จากผลงานวิจัยและนวัตกรรม ที่สร้างความเจริญให้แก่ประเทศ เหมือนอย่างที่ Bayh – Dole Act ทำหน้าที่ขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงในสหรัฐอเมริกา ดังเล่าไว้ในหนังสือ Universities and Colleges as Economic Drivers : Measuring Higher Education’s Role in Economic Development ที่ผมตีความนำมาเล่าในบันทึกชุด มหาวิทยาลัยผูกพันสังคม ชี้ให้เห็นว่า ประสบการณ์ในสหรัฐอเมริกามีทั้งมหาวิทยาลัยที่ตีความ Bayh – Dole Act นำไปวางระบบการจัดการทรัพย์สินทางปัญญาอย่างถูกทาง และที่ดำเนินการผิดทาง มหาวิทยาลัยไทยควรศึกษาจากประสบการณ์ของประเทศที่ดำเนินการมาก่อนแล้ว และใช้วิธีจัดการทรัพย์สินทางปัญญาที่ก่อคุณประโยชน์ต่อประเทศชาติได้อย่างแท้จริง
วิจารณ์ พานิช
๑ พ.ย. ๖๔
Bahy
