การนำโรงเรียนที่เล็กมาก ของเขตพื้นที่ฯและของอำเภอ..ขึ้นมาติดระดับท๊อปเท็น หรือติดหนึ่งในสิบของโรงเรียนขนาดเล็ก..ที่มีเด็กสูงสุด เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย..
ต้องคิด ต้องทำ ต้องเป็นผู้นำในทุกด้าน โดยเฉพาะด้านวิชาการ..งานการเรียนการสอน..ที่หลายคนมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ เพราะใช้งบประมาณไม่มาก
แต่เป็นเรื่องยาก เพราะต้องทำให้ผู้เรียนอ่านออกเขียนได้ ไปจนถึงอ่านคล่องเขียนคล่อง
ผมช่วยครูสอนทุกวัน..มานานกว่า ๑๐ ปี จนผู้ปกครองมองเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา ต่อเมื่อผลสัมฤทธิ์เริ่มพัฒนา..ผู้ปกครองก็เริ่มทะยอยนำลูกหลานมาสมัครและย้ายมาเข้าเรียน
หัวใจสำคัญ..ที่เชื่อมั่นเสมอมาว่าเป็นพลังดึงดูดความดีความงามให้เกิดขึ้นในโรงเรียน ก็คือความสะอาด ความร่มรื่น...ที่มีอย่างยั่งยืนและต่อเนื่อง..
อันมีรากฐานมาจากการประยุกต์ใช้ศาสตร์พระราชา “ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง” มาตั้งแต่ปีพ.ศ.๒๕๕๑ และมาสำเร็จเป็นรูปธรรมในปีพ.ศ.๒๕๕๔
ไม่มีอะไรมากไปกว่า..การบริหารจัดการ โดยใช้พื้นที่ของโรงเรียนให้มีคุณค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด..ทั้งในด้านการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์
จึงเกิดเป็นแหล่งเรียนรู้ ควบคู่กับห้องเรียน ที่สอดคล้องกับบริบทของโรงเรียนขนาดเล็ก
ผมเหนื่อยมาก..เหนื่อยจนชาชิน เมื่อความเหนื่อยยากเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ผมก็เริ่มมีความรู้สึกเป็นสุขและสนุกกับมัน...
จากอดีตถึงปัจจุบัน ในโลกของการศึกษามีความเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงเร็ว...ผมปล่อยวางและปลดปลงยากเหลือเกิน..หากยังมีลมหายใจ ทำอะไรได้ต้องรีบทำ
ถึงแม้จะไม่มีอะไรใหม่ และก้าวไปไม่ต้องถึงความเด่นดัง แต่ก็จะอนุรักษ์คุณค่าแห่งงานเอาไว้ บูรณาการให้เกิดประโยชน์ต่อการเรียนการสอนจนถึงที่สุด..
ผมถ่ายทอดแนวคิด กระตุ้นจิตสำนึกให้คณะครูที่ต้องอยู่ต่อ เมื่อถึงวันหนึ่ง ที่ผมต้องเกษียณและลาจากโรงเรียนไป..ให้คิดเสมอว่าถ้าเราจริงใจและจริงจังกับงาน...
สายธารของความดี จะไหลเรื่อยและเลี้ยวลดเข้าสู่โรงเรียน เกิดสิ่งที่เป็นมงคลแก่องค์กร อย่าประมาทและนิ่งนอนใจ จงมองปัญหาใหญ่ๆให้เล็กลง ทำวิกฤติให้เป็นโอกาสให้ได้
ผมยกตัวอย่างให้เห็น...เมื่อผมต้องเร่งรัดติดตาม การสอนชั้น ป.๑ – ๒ ที่ยุ่งยากซับซ้อนและสาหัส แต่หากอดทนและทำได้ตามเป้าหมาย เมื่อเด็กกลุ่มนี้เรียนรู้ถึงประถมปลาย ก็แทบจะไม่ต้องทำนายอนาคตเลย..
อย่าลืม..หากเราไม่ลงมือทำ ไม่พึ่งตนเองก่อน..แล้วใครจะมาช่วยเรา จงอย่าบ่น อย่าท้อ
สุดท้ายผมก็บอกครูว่า..จากวันนี้จงหยุดพร่ำบ่น ตีโพยตีพาย กับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตเมื่อวันวาน จงปล่อยมันวางลงและทิ้งไป..ด้วยการเริ่มต้นทำสิ่งใหม่..ที่จะเป็นอนาคตเรา..
อย่าลืมคิดเสมอว่า...”เราคือต้นเหตุของทุกสิ่ง” ที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา..หาใช่ผู้อื่นไม่..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๘ ตุลาคม ๒๕๖๓
