2020-08-12 Revised on 2017.02.28Ref.#596221
www.gotoknow.org #624888
170301-2 คำชวนสับสน ในการใช้ ชุด C – Censer & censor & censure
การใช้ภาษาอังกฤษ ที่ถือว่า ถูกต้อง ในที่นี้ เป็นไป ตามมาตรฐาน ของภาษา ภาษาอังกฤษ ไม่กำหนดมาตฐาน ถือตามส่วนใหญ่ ที่ใช้แต่ละท้องถิ่น ความหมาย อาจยืดหยุ่น ขึ้นอยู่กับ ตำแหน่ง/หน้าที่ ในประโยค
Dictionary.com
ออกเสียง “censer” และ “censor”เหมือนกัน
เน้น พยางค์ แรก ว่า “SEN-ser”
คำแรก หมายถึง ภาชนะ บรรจุเครื่องหอม ทำให้ร้อนจนกลิ่นกระจายเมื่อแกว่งภาชนะนั้นใน ภาระกิจ พิธีการ ทางศาสนา
Dictionary.com
ออกเสียง “censure”(เน้น พยางค์ แรก) ว่า “SEN-sher” (เซ็น[ท] เชอ)
A2Z of Correct English Common Error in English
ให้ความหมาย “censer”คือ “ภาชนะสำหรับเผาเครื่องหอม” (incense)ระหว่างการทำ “พิธีกรรม ทางศาสนา” (religious ceremonies)
โดยเฉพาะชนิด ที่มีโซ่ร้อยห้อยไว้และแกว่งไปมาให้กลิ่นกระจาย
‘He used a lovely ornamented censer.’
ส่วน “censor” หมายถึง“บุคคลผู้ทำการ ตรวจสอบ” หนังสือ ภาพยนตร์ และอื่นๆก่อนตัดสินว่า สิ่งนั้นเหมาะสมหรือไม่ ที่จะแสดงต่อสาธารณะมีอำนาจตัดทอนส่วนที่เห็นว่า น่ารังเกียจ ผิดศีลธรรม หรือคุกคามทางการเมือง
‘The news reports had been heavily censored.’
‘This magazine is censored by the government.’
‘My mail was being censored.’
‘The media may be censored especially on defense issues.’
และ “censure” คือ การตัดสิน ในทาง “to condemn” หรือ “to find fault” เช่น
‘The superintendent will censure you for laziness.’
‘He was censured for leaking information to the press.’
‘Angry delegates offered a resolution of censure against the offenders.’
‘A judge was censured in 1983 for a variety of types of injudicious conduct.’
Oxford Dictionary of English และNew Oxford American Dictionary
อธิบายการใช้ “censure” และ “censor”ที่ผู้ใช้มักสับสน ในความหมายที่แตกต่างทั้งสองคำ
ใช้เป็นได้ทั้ง กริยา และ นาม
โดย “censure” หมายถึง “express severe disapproval of”และ “criticize harshly” หรือ “harsh criticism” เช่น
‘The country was censured for human rights abuses.’
โดย “censor” หมายถึง “to examine” “scrutinize” “revise”และ “suppress unaccepted parts of it” เช่น
‘The letters she received were censored.’หรือ หมายถึง บุคคลผู้กระทำการ “censor”
Merriam-Webster Dictionary
ให้ความหมายโดย นัย ที่ใช้เป็น ทางการ เป็น กริยา ว่า
Censure and its synonyms criticize, reprehend, condemn, and denounce all essentially mean “to find fault with openly.
”Additionally, censure carries a strong suggestion of authority and often refers to an official action.
Criticize implies finding fault with someone’s methods, policies, or intentions, as in “the commentator criticized the manager’s bullpen strategy.
” Reprehend implies sharp criticism or disapproval, as in “a teacher who reprehends poor grammar.”
Condemn usually suggests a final unfavorable judgment, as in “the group condemned the court’s decision to execute the criminal.
“Denounce adds to condemn the implication of a public declaration, as in “her letter to the editor denounced the corrupt actions of the mayor’s office.”
และ Merriam-Webster Dictionary
ให้ข้อสังเกตุ การใช้ Censor vs. Censure
What the [bleep] is the difference?
The inclination to confuse censor and censure likely comes from the fact that both describe a restrictive action coming down from an authoritative body.
It doesn’t help that either word can be used as a noun or a verb.
To ‘censor’ means to remove, block, or interfere with the communication of another. To ‘censure’, on the other hand, means “to find fault with and criticize as blameworthy.”
The best-known meaning of the noun censor is “one who reads communications (as letters) or examines materials (as films) and deletes material considered sensitive or harmful.”
As a transitive verb, to censor means to remove, block, or interfere with the communication of another, with the object of the verb being either the one doing the communicating or the message or idea being delivered:
Censor is related (via the Latin censēre,
“to assess or tax”) to our word for the official count of the members of a population: census.
In early Rome, censors were magistrates who took the census (which involved, among other things, counting the population and assessing property values) and generally supervised the moral conduct of the citizens.
Censure also derives from censēre and refers to a judicial sentence or official reprimand or criticism.
One might censure a member of a parliamentary body or other organization for actions or behavior deemed in violation of the body’s rules or spirit of proper conduct.
Less severe than an expulsion, a censure doesn’t always have an official penalty attached to it (usually, the very act of censure going on the record is enough to tarnish a reputation), and like censor, the word can be a noun or a transitive verb:
In a way, censuring can work as an act of censorship, using humiliation—or the threat of it—to squash out the voice of a member:
Censures in the U.S. government are not pursued lightly. Andrew Jackson was the first President to be censured by the U.S. Senate in 1834, for what was perceived as an abuse of power, when he removed William Duane from his post as Secretary of the Treasury. James K. Polk received a formal reprimand in 1848 when he started the Mexican War without receiving approval from Congress. And in 1902, the two senators from South Carolina, Benjamin Tillman and John McLaurin, were censured for fighting in the Senate chamber.
