นั่งทบทวนความหลังเมื่อครั้งก่อน...ครูพร่ำสอนวอนวาทไม่ขาดสาย
ต้องซื่อสัตย์หาญกล้ายืนท้าทาย...มุ่งมั่นหมายผดุงความถูกต้อง
วัยประถมค่อยๆผ่านแบบเชื่องช้า...ความทรงจำเจิดจ้าในเจ้าของ
ฉันเดินสู่สังคมอย่างลำพอง...หวังสืบสานถูกต้องจากตีตรา
ฉันโลดแล่นท่ามกลางสังคมใหญ่...ยิ่งนานวันเหมือนใจจะกังขา
ความซื่อสัตย์กล้าหาญยืนกรานมา...ดูเหมือนจะด้อยค่ากว่าอยู่เป็น
อยากจะฆ่าก็ฆ่าอย่างถูกต้อง...แบ่งพื้นที่ครอบครองจัดสรรเห็น
พิทักษ์สิทธิ์พวกพ้องให้อยู่เย็น...ซื้อกฎหมายเด็กเล่นข้าวแกงกัน
ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เจ้าของร้าน...ชายชาญชาติทหารร่วมลงขัน
นักการเมืองเจ้าสัวฮั้วหมุนกัน...ประชาชีกันฟันตากแดดฝน
คุณครูครับช่วยขยับหลักสูตรใหม่...หลักสูตรที่ผมอยู่ได้ไม่สับสน
เอาตัวรอดท่ามกลางสังคมคน...มิต้องนั่งฉงนเสียเวลา
วิชาการเอาตัวรอดในสังคม...วิชาการชื่นชมคนเลวบ้า
วิชาเลี่ยงกฎหมายสบายอุรา...วิชาบ้าบาตรใหญ่ใต้ไกปืน
วิชาการไหลลื่นยามอับจน...วิชาโบ้ยเลวล้นใส่คนอื่น
วิชาหลอกสังคมคนชมชื่น...วิชาที่ไม่ต้องยืนอย่างซื่อตรงฯ
๖ สิงหาคม ๒๕๖๓
๐๘.๓๐ น.
