บาปบุญ มูนมัง กรรมบังตา (บทกวี กลอนอ่านอีสาน)

 บาปบุญ มูนมัง กรรมบังตา

๏ อย่าหลง ลืมเวียกเค้า ของเก่ามีมา ท่านเนอ

ตั้งแต่ บรรพซนพา......อุตสาห์สรรค์สร้าง

เป็นมูนมัง คลังค้ำ.......จำรูญคูนค่า

จนโลกา ซ่าซ้อง.........เยินย้องยกยอ แท้ใด

๏ หลาย พอ ศอ พ่อสู้..ปูปลูกผลาหาร

ผลงาน งามไพศาล.....สั่งสอนซวนซี้

ผิมี ภูมิภัยฮ้อน...........เป็นโพธิ์ไฮฮ่ม

คนหลาย คลายทุกข์ม้ม โหมสู้ต่อมา ดีแหล้ว

๏ โอนอ เมื่อปิตาลับหล้า เหลือมิ่งมูนมัง

ทังอสัง- หาริมทรัพย์..นับอนันต์นองล้น

อีกผล พาสอนฮู้.........หลายอันพันหมื่น

ยั้งยืน บุญพ่อสร้าง..เทินท้อนศรัทธา คนแหล้ว

๏ ส่วนบุตรา เมื่อได้....สมดั่งปองหมาย

มรดก หลวงหลาย......สุขสบายไปหน้า

ลืมว่า การทำสร้าง......บารมีดอมพ่อ

ลูกดี ควรคึดพ้อ..........คงไว้ซั่วกาล นานนอ

๏ หน้าที่ สานสืบให้....แข็งแก่นกิจจา 

  กอปร เมตตา จาคะ....ศรัทธานำน้อม

พระธรรม ถือทอมตั้ง..ปณิธานทงเที่ยง

บ่อ่วย เอียงเกี่ยงหนิ้ง แนมถ้าแต่คน อื่นนอ

๏คอบว่า คองคิดค้น ของเก่าดีดน มาแหล้ว

คนแดนดิน................ปิ่นสมัยใจฮู้

คันผู้ ครองมูนล้น........ลังเลลืมคิด

เผลอจิต หลงฮากเหง้า ปลายสิส้วยอ่วยลง เบิ่งแหล้ว

๏ คาแต่ สรงเสบซ้อน..ซอนบ่อนสรวลเส

หยังสิ พาพังเพ...........พิษภินทนาฮ้อน

ไฟราค ฮานฮอนไหม้..ใผนอมามอด

เขาสิ ถอนถอดฮื้อ.......วือถิ้มป่าดง บแหล้ว

๏ แต่คัน คงเวียกเค้า..ของเก่ามูนมัง นั้นนา

ครั้งแต่ บรรพซน.........ฝึกฝนพาสร้าง

จึ่งมี ทางหวางเว้น......อวสานสูญสาป

เป็นแต่ กรรมบาปกั้น บังให้บ่เห็น ถ้อนเนอ๚ะ๛

           บุญมา  ภูเม็ง   ๑๘ มิ.ย. ๒๕๖๓

มูนมัง : น. มรดก

(บทกวีพื้นบ้านอีสาน จากสาส์นลึบให้สูญ. นิตยสาร ทางอีศาน 99, ก.ค. 63).

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เปิงบ้านและชานเรือน



ความเห็น (0)