ฉันในวัย 10 ปีได้ไปเที่ยวกับครอบครัวที่เกาะลันตา จ.กระบี่ เป็นการเปิดประสบการณ์การดำน้ำครั้งแรก ฉันมีความสุขมากๆที่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัวได้ดำน้ำ ก่อกองทราย วิ่งเล่นกับญาติๆถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมากในทะเลครั้งนี้ จนวันที่ 2 ฉันได้ลงเล่นน้ำทะเลตามปกติแต่พอเดินไปเรื่อยฉันรู้สึกว่าเหยียบอะไรบางย่างและรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันทีสักพักมีเลือดไหลออกมาผสมอยู่กับน้ำทะเลน้าของฉันจึงรีบวิ่งมาอุ้มฉันขึ้นไปบนฝั่งและพาไปอนามัยใกล้ๆพอไปถึงฉันบอกหมอว่าไม่เย็บแผลได้ไหมเพราะกลัวแต่โชคดีที่แผลไม่ลึกมากจึงไม่ต้องเย็บแต่ต้องพันผ้าไว้จึงทำให้เดินไม่สะดวกเพราะไม่สามารถลงน้ำหนักที่เท้าข้างขวาได้ ดังนั้นฉันจึงอดเล่นน้ำทะเลและวิ่งเล่นได้แต่นั่งอยู่เฉยๆบนฝั่งต้องให้คุณแม่พยุงเดินไม่ว่าจะไปเข้าห้องน้ำหรือทำกิจกรรมต่างๆทุกคนดูแลฉันดีมากคอยถามว่าเป็นอย่างไร ยังเจ็บอยู่ไหม น้องๆก็คอยมาเล่นด้วยเพราะฉันเดินไปเล่นกับน้องๆไม่ได้ และนั้นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่ชอบทะเลและไม่อยากไปทะเลอีกไม่ใช่เพียงทะเลเท่านั้นแม้กระทั่งน้ำที่มองไม่เห็นพื้นล่างฉันก็ไม่กล้าที่จะเดินลงไป แต่มาถึงตอนนี้ก็อยากจะลองกลับไปทะเลอีกสักครั้งหมายถึงการกลับไปเล่นน้ำทะเลอีกครั้งเพราะการกล้าเผชิญกับสิ่งที่เรากลัวหรือไม่ชอบอาจจะทำให้เราโตขึ้นP (person) : อายุ 10 ปี
เหยียบเศษแก้วทำให้เดินลำบากเดินลำบาก รู้สึกเจ็บ กลัวน้ำทะเลE (environment) : รับการช่วยเหลือจากน้าที่ไปพาส่งอนามัย คุณแม่ที่คอยดูแลคอยทำแผลให้ ญาติๆคอยเป็นกำลังใจให้ บรรยากาศทะเลดีอากาศสดใสส่งผลดีต่อจิตใจO (occupation) : เป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่ เป็นหลาน พี่ น้อง อ่านหนังสือ รับประทานอาหาร ทำแผลP (performance) : ได้ลงบันไดเองได้ต้องมีราวบันได อาบน้ำต้องมีอุปกรณ์ช่วยไม่ให้แผลเปียก เดินไม่ถนัดต้องมีคนคอบพยุง