ทุกเวทีชีวิต ล้วนให้บทเรียนไม่มากก็น้อย ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเก็บเกี่ยวสาระความรู้และมีมุมมองมากน้อยขนาดไหน..
ผมใคร่ครวญกับความคิด หลังกลับจากงานประชุมการดำเนินงานพัฒนาความรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของเครือข่ายโรงเรียนส่งเสริมสุขบัญญัติ
เพื่อส่งเสริมการสร้างพฤติกรรมสุขภาพ ความรอบรู้ด้านสุขภาพตามสุขบัญญัติแห่งชาติ และการจัดการสุขภาพในกลุ่มวัยเรียนและเยาวชน ตลอดจนการดูแลสุขภาพตนเอง ครอบครัว และชุมชน
โรงเรียนบ้านหนองผือได้รับเชิญให้ไปร่วมงานในฐานะ อสม.น้อย ซึ่งทางสาธารสุขอำเภอเลาขวัญเห็นว่ามีกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพ พอที่จะไปจัดนิทรรศการที่จังหวัดได้
งานนี้เจ้าภาพใหญ่ก็คือสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดกาญจนบุรี ทำโครงการนี้ได้อย่างน่าชื่นชม เป้าประสงค์มิใช่การประกวดแข่งขัน แต่ต้องการให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน
ผมจึงรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณสาธารณสุขอำเภอ ที่เลือกบ้านหนองผือ ซึ่งมีผม ครูและนักเรียนอีก ๑๐ คน ไปร่วมจัดนิทรรศการผลงานที่มุ่งเน้นกิจกรรมที่บูรณาการปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
ด้วยเวลาที่จำกัด..เจ้าภาพจึงเลือกให้นำเสนอผลงานเพียง ๑๐ อำเภอหรือ ๑๐ โรงเรียนเท่านั้น ให้เวลานำเสนอ ๑๕ นาที จากนั้นคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจะซักถามและให้คำชื่นชมอย่างจริงใจและตรงไปตรงมา..
ผมนั่งฟังอย่างตั้งใจ ได้บทสรุปเพื่อการนำไปประยุกต์ใช้ในการบริหารจัดการในโรงเรียนอย่างมากมาย..ที่พอจำได้ และทำให้ผมตระหนักถึงคุณค่าของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ กล่าวคือ...
“พ่อหลวง..รัชกาลที่ ๙ สอนให้นักเรียนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ไม่ควรจะแข่งขันชิงดีชิงเด่น อันเป็นที่มาของการบาดหมาง แตกความสามัคคี..เวทีนี้ใช่เลย”
“สิ่งที่โรงเรียนทำอยู่อย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง โรงเรียนชั้นนำขนาดใหญ่เขาก็ทำเหมือนกัน ก็แสดงว่าเรามาถูกทางแล้ว แม้ว่าเราจะมีปัญหาอุปสรรคอยู่บ้างก็ตาม”
“การได้มาแลกเปลี่ยน ทำให้มองเห็นกิจกรรมดีๆที่ควรเรียนรู้เพื่อการเข้าถึง เช่น วิธีการกำจัดเหา..ให้นักเรียนหญิง การไม่ใช้กล่องโฟมและพลาสติค ตลอดจนการประยุกต์ใช้กิจกรรมดีๆที่โรงเรียนแล้วนักเรียนสามารถนำไปใช้ที่บ้านได้”
“หากมีโอกาสต้องเร่งฝึกปรือให้นักเรียนมีทักษะในการนำเสนอผลงานด้วยตนเอง เพราะนักเรียนนอกจากจะเป็นนักอ่านแล้ว ต้องเป็นนักพูดเพื่อการถ่ายทอดความรู้ด้วย”
“อย่าหลงใหลในรางวัลเกียรติยศใดๆ โลกเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน ต้องสร้างสรรค์และทำวันนี้ให้ดีที่สุด..อย่ายึดติดกับความดีงามในอดีตจนเกินพอดี”
“หากหัวใจเราเปิดกว้างและทำงานอย่างมีอารมณ์ขัน ทุกเวทีจะสร้างสรรค์ ให้ทั้งความรู้ และให้ประสบการณ์ที่สวยงามและสร้างความสุขได้”
“ในทุกกิจกรรมเพื่อสุขภาพ ไม่อาจหนีพ้นอาหารปลอดสารพิษ และการบริหารชีวิตด้วยการออกกำลังกาย มีเสียงเพลงและดนตรีเป็นส่วนประกอบ และจะจบลงด้วยรอยยิ้มเสมอ”
ผมส่งนักเรียนกลับบ้านหมดแล้ว...ได้เวลาวิ่งรอบโรงเรียน ไม่ลืมที่จะวิ่งไปดูแปลงผักกวางตุ้ง บวบ ถั่วพลูและผักกาด รวมทั้งข้าวโพดที่งอกงามดีเหลือเกิน
ผมวิ่งไปดูแปลงนาผืนใหญ่ของผม ที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้วิธีการทำนาจากชาวบ้าน ข้าวในนาเขียวไสวคล้ายผืนพรม ผมยิ้มอย่างชื่นใจ เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะของผม ที่สามารถชนะใจตนเอง..ที่อดทนต่องานและการเรียนรู้..ไม่รู้จบ..
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๖ สิงหาคม ๒๕๖๒
