สวัสดีค่ะวันนี้จ้ามาเล่าประสบการณ์การฝึกงานวันที่ 3 เริ่มเดินทางตั้งแต่ประมาณ 8:00 น ไปถึงอบตประมาณ 8 โมง 20 นาที ก็เซ็นชื่อเข้าทำงานแล้วก็ไปนั่งคุยงานวังหันงานเพราะว่าอาจารย์ที่ปรึกษากูบอกว่าจะลงปฐมนิเทศรอบแรกแล้วก็คุยกับอาจารย์เรื่องงานที่ต้องส่งแล้วก็วางแผนงานที่จะต้องทำส่งกันเพราะ 9:00 น

พี่เลี้ยงชื่อว่าพี่โอพี่เขาก็เข้ามาถามเรื่องงานที่เคยให้สรุปไว้เมื่อ 2 วันแรกก็เหมือนเป็นการประชุมกลุ่มสรุปงานครั้งแรกเหมือนกันเราก็ตื่นเต้นเพราะเราต้องเป็นคนสรุปงานให้พี่ขอฟังเราพูดคุยกันเรื่องที่เราลงไปเยี่ยมผู้ป่วยติดเตียงสรุปเป็นเคส ว่าเราสามารถช่วยอะไรได้บ้างแล้วก็ให้เราพูดถึงแนวทางการแก้ไขของพวกเราให้พี่ฟังอย่างแรกคือพี่โจ้ใช่ไหมคะที่เคยเล่าให้ฟังพี่ก็เป็นผู้ป่วยติดเตียงแล้วก็อยากออกไปข้างนอกเราคิดว่าการพาผู้ป่วยติดเตียงออกไปข้างนอกมาเป็นเรื่องง่ายแค่เราพาพี่เขานั่งวิลแชร์พาไปซื้อข้าวซื้อน้ำดูแลพี่เขาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขาแต่ถ้าเราลองคิดลงไปเยอะๆถึงความปลอดภัยอีกหลายๆด้านมันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะพี่มีสภาวะหัวใจที่อ่อนแอถ้าเหนื่อยมากมันก็จะไม่ดีกับตัวพี่ พี่อาจจะมีปัญหาเรื่องการมองเห็นก็ ได้เพราะว่าพี่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนานไม่เห็นแค่แสงจากหลอดไฟนีออนมันไม่สว่างเท่าไปข้างหน้าข้างนอกมันเป็นแสงสว่างมากพี่อาจจะแสบตาหรือมีปัญหาแล้วถ้าเกิดพี่มีสภาวะช็อคหรือเก่งร่างกายตัวพี่ขึ้นมาเราจะรับมือไม่ได้เพราะเราไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ถ้าพี่ไปนั่งข้างนอกพี่ก็ต้องนั่งเกร็งตัวเองอยู่นานซึ่งมันไม่ใช่ผลดีกับตัวพี่เลยเราคิดว่าเคสนี้น่าจะเป็นอะไรที่ยากอยู่พอสมควรถ้าจะพาพี่เขาออกไป ส่วนเคสที่ 2 3 มันเป็นเรื่องของเงิน เราไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตรงนั้นได้ก็เราเป็นแค่นักศึกษาเราไม่สามารถหาเงินมาช่วยเหลือจุนเจือครอบครัวของผู้ป่วยได้แล้ววันนี้ได้นั่งคุยกับเพื่อนแล้วก็รู้อีกเคสนึงคุยกับของอาม่าที่อยู่อาทรสำหรับเคสนี้เราว่าหนักอยู่พอสมควรเป็นผู้ป่วยติดเตียงแล้วก็มีรูปที่สติไม่ค่อยดีมันดูลำบากมากจะใช้ชีวิตยังไงดูแลกันยังไงพรุ่งนี้น่าจะเป็นเรื่องของหน่วยงานหลายๆด้วยนะที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือมันเกินความสามารถของนักศึกษาอย่างเราเกินไป แต่ก็ได้พูดคุยกับพี่โอว่ามีแนวทางประมาณไหนที่พอจะช่วยได้บ้างแล้วพอคุยเสร็จพี่โอ๋ก็ไปประชุมเราก็นั่งสรุปงานหาข้อมูลที่ต้องทำส่งอาจารย์ในปฐมนิเทศครั้งแรก ตอนบ่ายผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 4 มารับไปเยี่ยมผู้ป่วยติดเตียง เป็นเด็กอายุ 4 ขวบครั้งแรกที่เราเห็นแล้วนึกว่าเด็ก 4 เดือนน้องเป็นผู้ป่วยติดเตียงจากที่สอบถามมาคือตอนแรกน้องเกิดสำลักน้ำคร่ำออกซิเจนไปยังไม่ทันทำให้น้อง น้องต้องกินนมที่เป็นนมสำหรับเด็กทางด้านนี้กระป๋องละประมาณ 400 กว่าบาทถือว่าแพงขึ้นอีกครึ่งหนึ่งอ่ะน้องอ้อมตลอดเวลาน้องอยู่กับคุณตาคุณยายเราขอไม่พูดเรื่องของพ่อแม่น้องนะคะน้องน่าสงสารมากคุณตาทำงานคนเดียวคุณยายต้องอยู่บ้านเลี้ยงหลานเพราะว่าไม่มีใครดูแล จากที่ลงพื้นที่มาได้เห็นหลายๆเคสเราคิดว่าทุกคนมีความลำบากไม่เหมือนกันได้รับความช่วยเหลือก็ไม่เหมือนกันตอนนี้โครงการที่พี่โอทำอยู่คือเริ่มสำรวจผู้ป่วยติดเตียงที่ต้องการได้รับความช่วยเหลือเพื่อโปรดพิจารณาให้ความช่วยเหลือกับเขาทำให้เราได้ลงพี่ได้ไปเห็นการใช้ชีวิตของ ผู้ป่วยติดเตียงและผู้ดูแลเขา ดูผู้ป่วยติดเตียงเสร็จเราก็ไปพูดคุยกับผู้ใหญ่มา 4 เพื่อขอลงพื้นที่เก็บข้อมูลในชุมชนของเขาเสร็จแล้วเราก็กลับมาที่อบตเพื่อนั่งพูดคุยเรื่องการหาข้อมูลของการปฐมนิเทศเราก็ได้ปรึกษาพี่เลี้ยงที่ว่าเราจะหาข้อมูลจากส่วนนี้ได้ที่ไหนบ้างพี่นั้นก็แนะนำให้ไปขอที่พี่เจ หาข้อมูลที่เราต้องการมาให้พี่เค เป็นคนหาแผนที่ของอบตทรงคนองแล้วก็แผนที่ของหมู่บ้านในตำบลทรงคนองมาให้เราถือว่าเราหาข้อมูลได้เยอะมากเหลือแค่เรามาเรียบเรียงจัดทำก็น่าจะทันวันที่อาจารย์มาปฐมนิเทศเรา วันนี้เราได้รับการช่วยเหลือจากพี่ๆในอบตหลายๆคนให้ทั้งข้อมูลให้ฟังคำแนะนำว่าเราต้องขอข้อมูลตรงนี้จากใครยังไงก็ช่วยเอ็นดูพวกหนูจนจบการฝึกงานด้วยนะคะ

พูดคุยวางแผนการทำงานหาข้อมูลที่อาจารย์จะมาปฐมนิเทศเรา

ประชุมสรุปงานฟังเเนวคิดในการเเก้ปัญหาตากพวกที่ได้ช่วยกันวิเคราะห์กันออกมาให้พี่เลี้ยงฟัง

ลงพื้นที่เยี่ยมผู้ป่วยติดเตียง

น้องตัวเล็กมาก

พูดคุยกับผู้ใหญ่บ้านหมู่4ในการขอลงพื้นที่เก็บข้อมูล

ชิวมากในการลงพื้นที่ลงพื้นที่ไปกินไอติมไปมีความสุข

ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านบันการฝึกงานค่ะ