๘๒๒. สุดยอด...

โรงเรียนที่ตั้งอยู่ในชุมชนที่เล็กมาก แต่พอโรงเรียนมีงานต่างแห่แหนกันมาช่วยอย่างมืดฟ้ามัวดิน โรงเรียนที่ไม่เคยลดเวลาเรียน แต่เพิ่มเวลารู้ในตอนเช้า พักเที่ยงและตอนเย็นหลังเลิกเรียน ก็เพื่อต้องการเห็นเด็กอ่านคล่องเขียนคล่อง..

        คนบางคนชอบยกยอปอปั้นตัวเอง เพราะติดอยู่ในความหลง คือหลงตัวเอง สำหรับผมไม่เคยยอตัวเอง แต่จะบอกตัวเองเสมอว่า “เราก็เก่งพอตัว”

    แล้วก็ถามตัวเองไปด้วยว่า จะบอกตัวเองไปเพื่อ..คำตอบคือ..ต้องการกำลังใจ อย่าไปรอกำลังใจจากคนอื่น ถ้าใครเขาอยากให้ก็จะได้เอง ในยุคสมัยที่ไม่มีใครอยากเงียบงัน การส่งเสียงดังก็ใช่ว่าจะข่มขวัญคนอื่น แต่มันคือ..งาน

    งานของครู..ในโรงเรียนขนาดเล็กที่ทำได้หลายอย่าง มันสุดยอดให้ชวนติดตาม สำหรับผู้ที่สนใจ อย่าได้คิดว่าเป็นการอวดดี คิดแค่ว่าเอาดีมาอวด และแสดงออกซึ่ง “ปมเด่น” ในส่วนของปมด้อยก็มีแน่นอน ที่พยายามแก้ไขอยู่..

        โรงเรียนเล็กๆ ที่ครูไม่ครบชั้น แต่เด็กเพิ่มมากขึ้นทุกปี โรงเรียนที่สะอาดร่มรื่นและหลายคนบอกว่าสวยงามแต่ไม่มี “ภารโรง” น่าสนใจไหมเล่า...

        โรงเรียนที่ตั้งอยู่ในชุมชนที่เล็กมาก แต่พอโรงเรียนมีงานต่างแห่แหนกันมาช่วยอย่างมืดฟ้ามัวดิน โรงเรียนที่ไม่เคยลดเวลาเรียน แต่เพิ่มเวลารู้ในตอนเช้า พักเที่ยงและตอนเย็นหลังเลิกเรียน ก็เพื่อต้องการเห็นเด็กอ่านคล่องเขียนคล่อง..

        โรงเรียนที่ไม่สนใจว่าใครจะมานิเทศติดตาม แต่ก็มีคนมาดูงานไม่ขาดสาย โรงเรียนที่ผู้บริหารไม่เคยสบายๆ แต่ก็มีความสุขกับกิจกรรมการเรียนการสอน..

        เริ่มจาก ๑๕ นาทีแรก..ดูแลเก็บกวาดไปกับนักเรียน จากนั้นก็ให้แยกย้าย ใครอยากอ่านก็อ่าน ใครมีหน้าที่ซ้อมดนตรีก็ไป ส่วนผมนำเด็กที่มีหัวใจ “เกษตร” ลงแปลง..วันนี้หว่านเมล็ดกวางตุ้งเป็นที่เรียบร้อย..

        นักเรียนคนไหนมีหน้าที่เลี้ยงไก่เลี้ยงปลา ก็ไปปฏิบัติงานของตัวเอง เหมือนเป็นโรงฝึกงานเล็กๆ ที่ต้องการให้เด็กรักงานและรักสัตว์เลี้ยง...

        พักเที่ยง..นำเด็กป.๓ – ๔ มาเรียนปนเล่นเน้นบัตรคำคนละ ๒ ใบใครได้คำไหน ก็แต่งประโยคปากเปล่าทันที เด็กชอบมาก งานนี้มีฮาเมื่อเพื่อนแต่งประโยคแปลกๆ..ผมเองก็ขำ แต่ขำตัวเองว่ารู้จักสอนได้ไง สุดยอด ผอ.จริงๆ

        จากนั้นก็มาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ นำเด็กซ้อมดนตรีทั้งสากลและกลองยาว เป้าหมายคืองานกฐินสามัคคีในชุมชน ฟังเพลงที่เด็กบรรเลงแล้วสุขล้น จนรู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมาเลย..ให้กำลังใจตัวเองสิชยันต์..นายแน่มาก...

        เลิกเรียนแล้ว..เด็กป.๖ เรียนพิเศษเพื่อเสริมและเติมเต็มกับครูประจำชั้น ที่เธอไม่เคยประมาทกับแบบทดสอบโอเน็ต..ส่วน ผอ.ก็ใช่ว่าจะอยู่เฉยๆ เดินไปเดินมาอยู่ที่ศาลาท่าน้ำ..

        มองเรือสีส้มที่ อาจารย์ขจิต ฝอยทอง มอบให้พร้อมไม้พาย ๒ อัน..ฮัมเพลงเบาๆ เป็นเพลงจากบทร้อยกรอง “วิชาเหมือนสินค้า” ที่ไม่ใช่บทอาขยานป ๕ เพียงอย่างเดียว แต่เป็นกาพย์เห่เรืออย่างดี ที่ต้องมีคำว่า..ชะ..ชะ และฮ้าไฮ้...

        ร้องเล่นจนจบถึง เฮ้ เฮ เฮ เฮ้ เห่ เฮ เฮ้....แต่มันคงจบจริงๆแล้วล่ะ เพราะไม่กล้าให้เด็กลงเรือ โดยที่โรงเรียนยังไม่มีร่มชูชีพ จะซื้อก็แพงเหลือเกิน..

        เอางี้ดีกว่า..ศุกร์หน้าจะเกี่ยวข้าวแล้ว เล่นเพลงเกี่ยวข้าวกลางลานน่าจะดีกว่า เพลงพื้นบ้านภาคกลางเล่นให้สนุกครึกครื้น พี่ ป.๖ ร้อง น้อง ป.๕ เป็นลูกคู่ ว่าแล้วก็ลงมือแต่งเนื้อร้องทันที..

        ๓๐ นาที..ได้เนื้อร้อง ๑๐ บทครบทุกคนที่จะต้องร้อง ซ้อมจนคล่องคอจนรู้สึกพอใจ..ทำไม?เราเก่งจัง..ออกอาการภูมิใจในตนเอง..ตัวอย่างคำร้อง..มีอยู่ว่า...

        “ได้ฤกษ์ กันอีกครั้ง (ซ้ำ) มารวมพลัง กันให้สดใส” (ลูกคู่รับ เฮ้เอ้าเฮ้เฮ้)

        “เกี่ยวข้าว บ้านหนองผือ (ซ้ำ) พวกเราคือ ชาวนาไทย (ลูกคู่รับ เฮ้เอ้าเฮ้เฮ้) 

        "ขอบคุณ ป้าเฉลิม (ซ้ำ)    มาช่วยประเดิม เกี่ยวข้าวให้ (ลูกคู่รับ เฮ้เอ้าเฮ้เฮ้)

        “คุณทองทรัพย์ เขาก็มา (ซ้ำ) เคยให้ต้นกล้า เราตั้งมากมาย (ลูกคู่รับ)

        “ข้าวขาวมะลิสวยสด(ซ้ำ)  ถ้าน้ำไม่ลด คงเกี่ยวไม่ได้ (ลูกคู่รับ)

        “ครูฝน สอนให้เราเกี่ยว (ซ้ำ) แต่งตัวสวยเชียว จะเกี่ยวได้ไหม?(ลูกคู่รับ)

        ผมรีบไปร้องในห้องป.๖ ที่กำลังเรียนพิเศษ เพื่อเป็นการสาธิต ก่อนจะได้ซ้อมใหญ่ ผมทั้งร้องทั้งรำ จนเด็กขำกลิ้ง มีแววว่างานเกี่ยวข้าวปีนี้จะไปได้สวย..

        “สุดยอดเลยครับครู..มีเสียงชมเล็ดลอดออกมา มองหาก็ไม่เห็นว่ามีใครพูด เห็นแต่รอยยิ้มเด็กๆ..คงเป็นเสียงจากหัวใจ..ที่ต้องการให้ผมก้าวไป และไม่ลืมให้ผมบอกตัวเองอยู่เสมอว่า..

        “ชยันต์..นายมันสุดยอดครูในโรงเรียนขนาดเล็กอยู่แล้ว”

ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๗  พฤศจิกายน  ๒๕๖๑

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (0)