The Last Lecture 

เมื่อมีเปิดคอร์ส ก็ต้องมีปิดคอร์ส

ประเทศไทย ๑ ภาคเรียน เท่ากับ ๑๖ สัปดาห์ หรือ ๔ เดือน

เรียนตามแผนการสอนของผู้สอนมายาวนาน
ย่อมต้องรับทราบเหตุและผลการเรียนรู้ทั้งหมด

ไม่ใช่เรียนไปวัน ๆ งั้น ๆ ไม่ต้องรู้อะไรก็จบ ๆ ไป

..

..

..

..

การปิดคอร์ส ไม่ใช่ แค่การบอกข้อสอบ หรือเรื่องราวของงานที่ค้างคา
แต่คนเป็นครูต้องทำให้มากกว่านั้น หากอยากให้สิ่งที่เราสอนมีคุณค่า

"จดหมายถึงครู" เป็นเครื่องมือหนึ่งที่จะเอาไว้เก็บในความทรงจำของครูผู้สอน
และยังสามารถทดสอบสิ่งทีี่เรียนมาว่า อะไรดี อะไรไม่ดี ได้อีกด้วย

ดังนั้น "จดหมายถึงครู" คือ การเขียนครั้งสุดท้ายจากศิษย์ถึงครูจริง ๆ

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

สอนมา ๓๐ คน ชิ้นงาน ๑๖ ชิ้น (ไม่นับชิ้นย่อยที่อยู่ภายใน) เอามาคูณกัน
จะเท่ากับจำนวนการตรวจงานทั้งหมดของครู

หากไม่ใช่ครูที่แท้จริง ก็คงไม่อยากจะมานั่งตรวจงานหรอก
โดยเฉพาะครูมหาวิทยาลัย

เพราะโดยส่วนใหญ่ จะเน้นการบรรยายแล้วเดินออกอย่างคนมีความรู้
แต่ทิ้งให้นักศึกษาอยู่ในความไม่รู้ต่อไป
แล้วไปวัดใจกันในการสอบกลางภาค สอบย่อย สอบปลายภาค
โดยการเก็บคะแนนเยอะ เช่น เกินกึ่งหนึ่งของคะแนนเก็บทั้งหมด

หากมีงานก็เอาชิ้นใหญ่ ๆ ไปเลย เพราะตรวจง่าย ตรวจแป๊บเดียวก็เสร็จ
ไม่ต้องมานั่งตรวจกันหลาย ๆ รอบ

นักศึกษาเองก็ชอบ เพราะไม่ต้องทำอะไร ถูกฝึกนิสัยความมักง่าย
ไร้วินัยไปเรื่อย ๆ จนเรียนจบ

..

..

ยิ่งงานเยอะ ยิ่งกระจายความเสี่ยงในการได้คะแนนน้อย
เพราะคะแนนมันจะถั่วเฉลี่ยกันมากกว่างานชิ้นน้อย

แต่ส่วนใหญ่ก็คิดไม่ได้ เพราะความไม่ขยันมาครอบงำ
เลยพอใจกับการทำงานน้อย ๆ

..

ก็เขียนกันไป มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง

ก็ถือว่า เป็นบันทึกปิดท้ายสมุดบันทึกเล่มนี้ก็แล้วกันเนาะ

ไม่ได้หวังคนมาอ่าน เพราะสักแป๊บมันก็จะเลื่อนไหล หายไปแล้ว

..

ปิดคอร์สครับ ปิดคอร์ส

ขอบคุณที่หลายคนที่ตั้งใจเรียน

และขอบคุณที่หลายคนไม่ได้ตั้งใจเรียน

ทุกอย่างเป็นเรื่องของกรรมทั้งสิ้น

..

บุญรักษา เน้อ ;)...

..

ขอให้ตั้งใจเป็นครูที่ดีกันให้ได้นัก ๆ

..