ความเดิม ตอนที่ (1) https://www.gotoknow.org/posts/651542#0 จากการไป ลปรร. ที่มหาวิทยาลัยนเรศวรเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2561 ในเรื่อง “ทักษะด้านความร่วมกัน การทำงานเป็นทีม และภาวะผู้นำ”
ผมเริ่มด้วยพาน้อง ๆ นิสิตเรียนรู้กันและกัน ผ่านกิจกรรม “รู้เขา รู้เรา” เพื่อให้เขาได้ “เปิดใจ” เพื่อทำลายความ “กลัว” หรือ “กำแพง” ที่กั้นเขาไว้เพียงเพราะอายุ สาขา คณะ รุ่นพี่รุ่น้อง ชายหญิง เพราะเงื่อนไขของการทำความรู้จักกันคือ การจับคู่กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาเลย....
ทุกคนต้องซื่อสัตย์ต่อตนเองก่อนเป็นเบื้องต้น และแสดงสปิริตว่าซึ่อสัตย์ต่อผู้อื่นด้วยการจับคู่ตามเงื่อนไข จากนั้นทั้งสองฝ่ายจึงค่อย ๆ ทำความรู้จักกันผ่านกิจกรรม... ผมเห็นหลายคู่ก็แอบเขินอายกันอยู่บ้าง ที่จะต้องทำกิจกรรมที่ต้องใกล้ชิดกันกับคนไม่รู้จัก...ได้เรียนรู้ความรู้สึกนึกคิดกันเล็กน้อย ก็ต่อด้วยการวาดภาพให้เพื่อน...ที่แฝงไว้ด้วยความซื่อสัตย์เช่นเคย เพราะว่ามีกติกาห้ามมองกระดาษที่วาดและห้ามยกปากกาหรือดินสอ...กิจกรรมนี้ คงช่วยสลายกำแพงของหลายคนได้บ้าง หากเปิดใจที่จะยอม “ร่วมมือ” ในการทำกิจกรรมร่วมกัน...อันหมายถึง “ภาวะผู้นำ” อย่างหนึ่ง ที่จะต้องลด “Ego” ลงบ้าง...เพราะอาจมีบางคนคงบ่นในใจอยู่บ้างว่า นี่มหาวิทยาลัยอุตส่าห์เชิญมาตั้งไกลจากขอนแก่น มาพาเล่นกิจกรรม “แค่นี้เองเหรอ”
หลายครั้ง “ผู้นำ” ก็จำเป็นต้องลดหย่อนผ่อนตามบ้างในบางลีลา เพื่อให้งานในภาพรวมผ่านไปได้ เพราะ "ภาวะผู้นำ" ไม่ใช่จะคิดนำคนอื่นเสมอไป ไม่ใช่คิดเหนือคนอื่นตลอดเวลา แต่คือการ ยอมรับความสามารถทางความคิดของคนอื่น ยอม "ฟัง" หัวใจคนอื่นไปพร้อม ๆ กับหัวใจของตัวเอง... หากจังหวะมันตรงกันกัน ก็จะเป็น "ทีม" เดียวกัน.... “ผู้นำ” จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีความ “ยืดหยุ่น” สูง... ความยืดหยุ่น ไม่มีอะไรตายตัว ว่าแค่ไหนจะพอเหมาะพอดีหรือสมควร... นิสิต ในห้องมีจำนวนมาก แต่ผมก็ขอให้เขาเดินไปจับคู่กันยเพื่อทำกิจกรรม หลายคู่ก็นั่งลงกับพื้นเพื่อทำกิจกรรม หลายคนเดินจากหน้าห้องไปหลังห้อง....ด้วยความสัตย์ซื่อ หลายคนไม่แม้แต่จะขยับออกจากเก้าอี้ของตน...
เอาไว้มาเล่าตอนต่อไปนะครับ...... พอดีรีบไปสะสางงานกองโตที่วางรออยู่ตรงหน้า ไว้อ่านตอบ ตอนที่ 3 นะครับ
