ทางผ่าน


ทางผ่านนั้นแสนว่างเปล่า

เงียบเหงาอยู่ในไพรสณฑ์

รกร้างว่างเปล่าผู้คน

ดั้นด้นเดินทางยาวไกล


พบพระพุทธองค์ทรงสถิตย์

ราวภาพนิรมิตรสมัย

กลางแดนดินดงพงไพร

ที่ปวงใบไม้ร่วงลง


ทับถมจนแทบมิดฐาน

ล่วงกาลผ่านในความหลง

ทอดทิ้งพันธะพุทธองค์

ค่ำลงมืดลงจากแดน


ณ ที่แห่งใดไหนเล่า

ทิ้งพระทิ้งเจ้าจากแคว้น

สิ่งอื่นปรากฏทดแทน

เหมือนแม้นทิ้งแก้วมณี


ถือเอากรวดหินนิลทราย

มุ่งหมายให้ส่องวิถี

มิจฉาทิฐิวิธี

ไร้แสงโรยสีส่องทาง


ร่วงแล้วดวงแก้วโชติรส

ไร้เกียรติปรากฏในวงกว้าง

แสงรอดรำไรใบบาง

หลงเหลืออยู่บ้างบางเบา


รอคอยผู้มีปัญญา

ผู้รู้คุณค่ามิเขลา

บรรจงเร่งจัดขัดเงา

ดวงแก้วดวงเก่ากลับคืน


โสภณ เปียสนิท

4 กันยายน 2561