ชีวิตที่ผ่านมา ทำอยู่แค่ ๔ อย่าง เข้าห้องเรียน ออกจากห้องเรียน ทำงาน กลับบ้าน  พอมาเดินบนถนนเส้นที่ ๖๐ ก็ยังทำเหมือนเดิม

คิดเผินๆเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน  แต่มีเปลี่ยน แบบว่า ต่างไปโดยสิ้นเชิง ทั้งรูปแบบห้องเรียน เนื้อหางานทีี่ทำ เพื่อหาทางกลับบ้านให้เจอ

..........................

มีวันหนึ่งในอดีต เมื่อมีบทให้เดินไปเข้าห้องเรียน แบบถูกเกณฑ์ตัวได้ใช้เวลาพัก "เล่น" ใต้ร่มไม้ หามุมภาพ แล้วแชะ แชะ แชะ

ก็ครูที่รักเคยให้เคล็ดว่า..แต่ละวันให้หาเรื่องตื่นเต้นเล็กๆให้ชีวิตมีชีวา..ก็ทำตามซิ

มองต่ำระหว่างเดิน เห็นสีดำบนหญ้า เมล็ดไม้ที่ไม่รู้จักหล่นเกลื่อน มีฝักด้วย เปลือกด้วย 

ผิวเม็ดสีดำลื่นมือ  นน.หนักปานว่าหนักกว่าเม็ดทุเรียน โกรธใครปาใส่หัวให้มันกระแทก มีหวังหมอผู้เย็บบ่นพึม

หยิบมาตามหาผู้รู้จัก เจอเพียงผู้เดียวที่รู้จัก บ้างตอบเดาว่าสะบ้าไปโน่นเลย

ระหว่างรอเฉลยชื่อ รู้สึกแปลกใหม่ ความอยากก่อรสชาติกระหายเล็กๆ..อิอิ

.............................

ต้นไม้ที่มีเมล็ดโตนี้ ชื่อ "แซะ"

เป็นต้นไม้ตระกูลถั่ว ยอดอ่อนกินได้ เมล็ดเป็นอาหารสัตว์  ดอกสีแดงมีกลิ่นหอม

ขนาดต้นโตได้เท่า ๒ คนโอบ อายุยืนเป็น ๑๐๐ ปี สูงได้ถึง ๓๐ เมตร

เปลือกต้นย้อมผ้าให้สีแดง

เนื้อไม้ปลวกและมอดชอบ เหมาะเป็นเชื้อเพลิง เผาถ่าน

บันทึกไว้ช่วยจำว่า พืชตระกูลถั่วขนาดใหญ่นี้ แต่ก่อนมีเยอะที่บ้านเกิด บนเขาโต๊ะแซะ แต่ตอนนี้หายาก

๒๙ กรกฎาคม ๒๕๖๐