ตำนานกฐิน (คำกลอน)

มีภิกษุกลุ่มใหญ่ในอดีต.............อยู่จารีตเข้าพรรษหาสับสน

ออกพรรษาจะไปเพื่อได้ยล.........ทศพลองค์ปราชญ์วิลาสคุณ

ได้เดินทางปาเฐยยะ-สาวัตถี ......บนภูรีที่ระดาด้วยห่าฝนฯ

ทั้งขึ้นบกลงหนองต้องผจญ .......เปื้อนดินโคลนจมเวจจ์เวทนา

จึงเปียกปอนจีวรพาดขาดรุ่งริ่ง ....นับเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงศึกษา

ทอดพระเนตรเห็นภิกษุที่จรมา.......เวทนาสงสารปานทุกข์ตน

จึงอนุญาตว่าต่อไปให้เปลี่ยนผ้า....พอถึงคราออกพรรษาหลังหน้าฝน

ให้ภิกษุแสวงหาวัตถาตน..............แล้วรวมพลสามัคคีมีผลงาน

แสวงหาผ้าได้ให้เย็บตัด ..............อนุมัติมอบให้ใจประสาน

แด่ภิกษุใช้ผ้าเก่าที่ยาวนาน ..........จีวรท่านเก่าคร่ำทำให้เธอ

จุดมุ่งหมายวินัยกรรมทำตรงนี้ .....พระองค์มีเจตนาอย่าให้เผลอ

สร้างความรักสามัคคีดีนะเออ...... ไม่บำเรอแต่บำรุงอบอุ่นใจ

ให้พระสงฆ์หาผ้ามาประสาน ........เย็บติดกันแล้วยอมพร้อมกันให้ฯ

เป็นกำเนิดแห่งนิติอธิปไตย.......... ร่วมแรงใจแรงกายได้พลัง

ปัจจุบันโยมญาติอยากได้บุญ........ จึงลงทุนอาสาหาที่สร้าง

รับภาระหาผ้ามาทอดวาง............. เป็นเส้นทางสู่บุญอุ่นดวงมาลย์

อีกทั้งช่วยพระสงฆ์ไม่ลำบาก......... บริจาคปัจจัยด้วยช่วยประสาน

เพื่อแปรรูปปัจจัยใช้หลายงาน........ แล้วแต่ท่านจะนำไปใช้ถูกกาล

ขอขอบคุณทุกท่านในงานนี้ ............ที่ได้มีความฝักใฝ่ใจประสาน

ได้สละเวลามาร่วมงาน................. สร้างผลทานสามัคคีมีวินัย

ขออวยพรทุกท่านนั้นเป็นสุข........... หมดความทุกข์ขุ่นข้องจงผ่องใส

จะไปสู่แห่งหนตำบลใด.................. สดใสและสุขีนิรันดร์เทอญ.ฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน พระมหาทองสมุทร ธมฺมาทโร



ความเห็น (0)