คิดแล้วน้ำลายไหล

บ่อยครั้งเราแค่คิดถึงอาหารอร่อยเช่น ก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่เคยกินก็น้ำลายไหลแล้ว เรื่องนี้สำคัญมากต่อระบบจิตวิญญาณที่เรามักมองข้าม ที่เราคิดถึงอาหารนี้เพราะตัณหา(ความอยาก)ทำงานร่วมกับจิต ไปดึงเอาสัญญา(ความจำ)มาให้สมองปรุง (สังขาร) จนเกิดเวทนา (อารมณ์) สั่งอาการให้กาย (ลิ้น) หลั่งน้ำลายออกมาได้...นี่มันทำงานเป็นทีมเลยนะ ..ถ้าอาการรุนแรงก็คงต้องถึงกับเดินทางไปกินอาหารจานนั้นที่ร้านนั้นให้จงได้ในเร็วนาที

.

ความอยากรวย สวย โก้ กาม อำนาจ เกียรติ มันก็มีอาการคล้ายกับอยากอาหารนี่แหละ ทำงานกันเป็นทีมเพื่อให้เราเข้าทำการ โดยมีตัณหาดำเป็นหัวขบวน..แต่ถ้าเราบำเพ็ญภาวนาไปเรื่อยๆ รู้เท่าทันมันไปเรื่อยๆ ลดตัณหาดำลง เพิ่มตัณหาขาวขึ้น จิตเราก็จะพัฒนาขึ้นไปตามลำดับ

.

ตัณหาขาวคือ อยากรู้ อยากดี อยากหลุดพ้น ทำไปเรื่อยๆ ให้มันกลายเป็นของสนุกเหมือนกะตัณหาดำ เอาสัก ๕๐/๕๐ ก็ยังดี ถ้าได้ ๐/๑๐๐ เมื่อไร ก็อรหันต์เมื่อนั้นแหละ ถามว่าขณะนี้คุณประเมิน ดำ/ขาว ของคุณอยู่ระดับใด สำหรับเราประเมินที่ ๑๐/๙๐ แล้วนะ เป้าหมายชาตินี้คือ ๑/๙๙ เป็นพระโพธิสัตว์ ไม่ได้โม้